Hitte en hektiek in Lissabon

Deel 1: Lissabon (19/09-22/09)

19 september

Op papier zag het er allemaal fantastisch uit. We zouden dit jaar zonder problemen op de luchthaven geraken zonder er op een onmenselijk vroeg uur voor te moeten opstaan en zonder hulp te moeten inroepen om met de auto gevoerd te worden. We hadden alle mogelijke opties opgezocht om zeker op tijd op de luchthaven aan te komen met de trein, er mochten zelfs nog een vijftal treinen worden afgeschaft. De realiteit zag er helaas minder mooi uit, Murphy had besloten dat hij ook op vakantie wou en had voor ons één en ander in petto…

We kwamen netjes op tijd aan in het station en we kregen al meteen te horen dat onze trein “een vermoedelijke vertraging van 10 minuten” had opgelopen. Geen probleem, we hadden met genoeg marge gerekend omdat we de reputatie van de NMBS nu eenmaal kennen. De paniek kwam pas een kwartier later, toen men ons meldde dat er helemaal geen treinverkeer richting Brussel mogelijk was omwille van een ongeval. En daar stonden we dan, onze voorbereiding met alle mogelijke treinverbindingen plots compleet nutteloos. Gelukkig was één van onze ouders nog bereikbaar en hadden we geen andere keuze dan met de auto nog in zeven haasten naar Zaventem te rijden. Gelukkig waren we al online ingecheckt, waardoor uiterste deadline verschoven was naar 10.45, de vermoedelijke aankomst aan de luchthaven was op dat moment volgens de gps 10u.

Helaas ging het ons op de autostrade ook helemaal niet mee. Een ongeval en een voertuig in panne zorgden voor uitzonderlijk frustrerende rit, we gingen van de ene file naar de volgende. Je kent ongetwijfeld wel van die actiefilms waarbij elke seconde een uur lang lijkt te duren? Daar kon de autorit ongetwijfeld het best mee vergeleken worden. Elke tien minuten verlaatte de gps meedogenloos onze vermoedelijke aankomst en wij konden alleen maar machteloos toekijken en hopen dat we ondanks alles onze vlucht zouden halen. Om er nog een schepje bovenop te doen, begon er in de buurt van de Brusselse Ring ook nog eens een lampje te branden waardoor de auto elk moment kon stilvallen. Drie stresserende tussenstops op de pechstrook later, bleken we op minder dan drie kilometer van onze aankomst rotsvast te staan in de zoveelste file van de dag. Net toen ik dacht dat het niet meer erger kon, deed Murphy er uiteraard een schepje bovenop.

Wonder boven wonder geraakten we dan toch aan de inkomhal van de luchthaven – met dank aan de tips van het thuisfront om ons de juiste aanwijzingen te geven. We zetten een eindspurt in richting TAP-desk en waren nog net op tijd om ons volledig buiten adem en met trillende handen aan te melden. De dame aan de desk keek maar bedenkelijk toen ze ons bediende, maar kreeg toch sympathie toen we kort ons avontuur uitlegden. De opluchting was enorm groot, al hadden we toch een paar extra minuten nodig om van de emotie te bekomen.

De vlucht zelf verliep gelukkig zonder problemen, we kregen er onderweg zelfs nog een kleine maaltijd bij. Eens aangekomen in Lissabon zetten we koers richting bagage claim en kon het wachten beginnen. Na iets meer dan een half uur zagen we minder en minder bagage van de band rollen, maar onze rugzakken zagen we maar niet komen. Geen probleem, dan wachten we maar een beetje langer… We hadden al eens een wandelingetje gemaakt langs de andere transportbanden in de hoop daar onze rugzakken te zien, maar het leverde allemaal niets op. Het informatiescherm gaf aan dat alles geleverd was, maar er stonden nog altijd een tiental reizigers van onze vlucht vertwijfeld naar de intussen gestopte transportband te kijken. Al verschenen daar na verloop van tijd alleen maar nieuwe leveringen van andere vluchten. De infodesk hielp ons ook niet echt verder, aan de ene persoon zeiden ze dat alles was geleverd en aan anderen werd verteld dat er later nog een deel zou komen. Uiteindelijk verschenen onze rugzakken na meer dan anderhalf uur wachten, we konden alweer een vreugdedansje starten dat het dan toch nog in orde kwam.

Dolblij dat onze rugzakken ook in Lissabon waren aangekomen, konden we op weg naar de metro! De ticketautomaat probeerde ons eerst te bedriegen met fout berekende dure tickets (heeft echt iedereen het op ons gemunt?), maar via een omweg slaagden we er dan toch in om een opgeladen kaart voor het openbaar vervoer te bemachtigen. Jammer trouwens dat je hier verplicht bent om een kaart te kopen voor elke persoon, zo betaal je drie keer extra om de kaart te laten aanmaken. Maar eens je een kaart in je bezit hebt, kan je ze vrij opladen met een bedrag naar keuze.

De zoektocht naar onze verblijfplaats verliep ook met een omweg, we belandden namelijk eerst aan het Rossio Pension. Al waren we zeker niet teleurgesteld toen bleek dat we aan het verkeerde adres stonden, het pension zag er nu niet welbepaald uitnodigend uit. Uiteindelijk bereikten we onder de brandende zon dan toch het juiste adres, het Rossio Hostel.

Eens aangekomen op de derde verdieping, ploften we uitgeteld in de zeteltjes van de lounge neer. We werden er vriendelijk verwelkomd, al leek het alsof onze host ook wat last had van de warmte. Het duurde een hele tijd voordat ze onze reservatie terugvond in het systeem, we dachten op dat moment dat er werkelijk een complot tegen ons werd gesmeed. We hadden amper nog de fut om uit te zoeken waarom we niet in het systeem zaten, het bleek uiteindelijk om een misverstand van het type kamer te gaan. We kregen meteen ook een rondleiding en gingen op weg naar onze kamer toen een plots een bekend gezicht aan de andere kant van de deur stond. Een van mijn collega’s had namelijk ook op hetzelfde adresje geboekt, onze host wist even niet wat er gebeurde toen we elkaar hartelijk begroetten. “Interesting moment” mompelde ze uiteindelijk, zich waarschijnlijk afvragend of het nu aan de hitte of aan zichzelf lag.

Na een korte pauze besloten we toch al eens de stad te gaan verkennen, al hadden we gehoopt om op onze eerste dag meer te kunnen zien. Aangezien we logeerden in de Baixa-wijk, besloten we eerst de winkelstraatjes eens door te lopen. Ik vond de stad meteen al aantrekkelijk, leuke straatjes met een toffe ontspannen sfeer. Onze eerste tussenstop was trouwens het Praça do Comércio, waar we meteen ook al de Taag te zien kregen. Pas wat later ontdekte ik stad eigenlijk een ware marteling betekent voor de been- en kuitspieren. Je kan er namelijk amper rondwandelen zonder eerst een straat stijl bergop te wandelen. Het voordeel is natuurlijk wel dat je er prachtige zichten hebt eens je de hoogteverschillen hebt overwonnen. Zo belandden we uiteindelijk op een terrasje met uitzicht op de Castelo-wijk.
DSCF7488
We besloten het simpel te houden na deze eerste hectische dag en vonden uiteindelijk een adresje terug waar mijn reisgenoten vijf jaar geleden al eens geweest waren. Zo konden we met een glaasje en een goed avondmaal in alle rust toch nog een beetje genieten van onze eerste vakantiedag! We genoten van Lissabon by night terwijl we na een korte avondwandeling terugkeerden naar de hostel.

20 september

We hopen stiekem dat Murphy intussen al genoeg gehad heeft van Lissabon zodat we nu in alle rust onze eerste echte vakantiedag kunnen starten. We hadden eerst nog onze bedenkingen bij het feit dat we een badkamer moesten delen met nog drie andere kamers, maar uiteindelijk bleek dat we beide badkamers voor onszelf hadden, waardoor we ’s morgens zelfs vroeger dan gepland in de keuken verschenen. We waren eerst niet helemaal zeker of er nu wel of niet ontbijt geserveerd zou worden, maar de kokkin hielp ons al snel uit de nood met de magische woorden “What would you like for breakfast? Pancakes or scrambled eggs?”. We kozen met volle overtuiging voor de pannenkoeken!

Voordat we echt op pad gingen, hielden we nog een korte tussenstop in de supermarkt om de hoek. We waren in elk geval aangenaam verrast over de lage prijzen voor water en koekjes!

Onze eerste tussenstop van de dag was een kerk, er zouden er nog vele volgen de komende dagen… We bezochten eerst de , die naar mijn mening verdacht veel lijkt op de miniversie van de Notre Dame. Naar goede traditie lieten we er natuurlijk ook een paar kaarsjes branden, misschien houdt dat de pech achterwege de komende dagen. We konden er ook nog een beetje informatie meepikken van de gids van een groep Duitse toeristen die gelijktijdig aanwezig was. Wat later ging het bergop richting de Castelo-wijk. We hielden eventjes halt aan een paar pleintjes voor mooie uitzichten voordat we een bezoekje brachten aan het Castelo de São Jorge. Dit jaar had ik er niet aan gedacht om een ISIC-Youth Card aan te vragen, maar met volle overtuiging je elektronische identiteitskaart tonen en studententarief vragen, blijkt hier ook een goeie tactiek te zijn.

Daarna ging het verder naar de São Vicente de Fora kerk. We maakten handig gebruik van de bankjes om even uit te blazen na de inspanning. Hoewel de afstanden op de kaart nooit groot lijken te zijn, maakt het hoogteverschil in de straten het toch steeds tot een stevige wandeling. Al was de rust maar van korte duur, we werden plots vriendelijk, maar toch kordaat uit de kerk gestuurd en de deur ging onverbiddelijk achter onze rug op slot. Blijkbaar worden er in de kerk specifieke openingstijden gehanteerd waarvan we niet op de hoogte waren. Dan maar een bezoekje brengen aan het klooster dat naast de kerk ligt. Opnieuw werkt de truc om zonder bewijs toch een studententarief aan te vragen, waardoor we voor de tweede keer vrij goedkoop het klooster konden bezoeken. Wie een fraaie collectie azulejo’s wil zien, moet er zeker eens de kloostergangen bezoeken. Een van mijn reisgenoten was dan weer volledig in de ban van de collectie portretten van Portugese bisschoppen die ook in de gangen ophangen. Elk zijn interesse zeker? Er bevond zich trouwens ook nog een tijdelijke tentoonstelling met fabeltjes van Jean de la Fontaine die er in de azulejo’s werden afgebeeld. Al is mij vooral de povere Engelse vertaling bijgebleven, het gebrekkig Engels waarmee gepoogd werd om de fabel samen te vatten, werkte na een tijdje op de lachspieren.

Na een korte klim bereikten we ook het dak van het klooster. De inspanningen worden gelukkig telkens beloond door een prachtig uitzicht op de stad. Lissabon blijft verbazen, het maakt niet uit waar je je bevindt of op welk stadsgedeelte je uitkijkt.

De volgende halte was het Pantheon. Het geld dat we al hadden uitgespaard dankzij de studententarieven werd ons hier vakkundig teruggevorderd. Zelfs studenten krijgen geen korting als er geen specifieke Youth Card kan voorgelegd worden… Achja, de koepels van het Pantheon en een bezoekje helemaal bovenaan de koepel maakten het dan toch de moeite waard.

Na het vele wandelen en bezoeken was het daarna dringend tijd om even uit te blazen op een terrasje. We mochten met die hitte namelijk niet vergeten om af en toe verfrissing op te zoeken. De dame van het café verstond geen woord Engels, dus het was even behelpen in halfslachtig basisportugees en gebarentaal om onze bestelling door te geven. Wat later bleek trouwens dat Murphy ons nog steeds aan het pesten was. Ik was er namelijk het slachtoffer van een luchtaanval uitgevoerd door een duif die in een boom boven ons tafeltje zat… Dat hadden we nog niet gehad, gelukkig had ik in de rugzak nog een reserve T-shirt zitten en kreeg ik mijn handtas nog snel in het toilet uitgewassen.

Eens de batterijen weer wat opgeladen waren, zetten we koers richting de Convento da Graça. Opnieuw een nieuw uitzicht over de stad waar we eventjes halt moesten houden en er uiteraard ook foto’s gingen nemen. Vervolgens ging het te voet verder richting de Caracol da Graça, volgens de reisgids “een aardige trap die afdaalt naar Mouraria”. De werkelijkheid zou ik nu toch niet omschrijven met het woord “aardig”. De trap bleek nogal vervallen te zijn en leidde ons naar de minder fraaie woningen van de stad. Uiteindelijk daalden we de trappen af zonder iets gezien te hebben en mochten we daarna datzelfde hoogteverschil opnieuw naar boven klimmen, tot we aan de bankjes voor de Capela de Nossa Senhora do Monte aankwamen, onze laatste halte van de dag.

De zoektocht naar een leuk adresje voor het avondeten verliep dit keer niet zo gemakkelijk. Een aantal restaurants bleek gesloten te zijn of de eigenaars waren zelf met vakantie. We belandden uiteindelijk in de Alfama-wijk, een volkse wijk waar je door een wirwar van kleine straatjes je weg moet zien te vinden. Een wonder dat we vrij snel onze weg vonden, maar we stonden steeds voor gesloten deur omdat er pas vanaf 19u geserveerd wordt in de meeste restaurants. Omdat de vermoeidheid en de honger begon door te wegen, besloten om gewoon een halfuurtje op een plein te wachten tot het tijd was om te gaan eten. Dat bleek onverwacht amusant te zijn. We voelden ons net toeschouwer in een poppentheater, steeds dezelfde mensen wandelden voorbij of gingen in de omliggende huizen binnen en buiten.

Uiteindelijk stapten we binnen in een plaatselijk restaurant met goede commentaren in de Trotter. De bediening was nog behoorlijk vriendelijk, al kregen we pas echt een glimlach op het gezicht van de bazin toen bleek dat we een mondje Frans konden spreken. Helaas hadden de duiven het dit keer ook op ons tafeltje gemunt, waardoor we genoodzaakt waren ons tafeltje te verschuiven naar veiligere oorden. Bij het betalen van de rekening bleek trouwens dat we in de toeristenval bij uitstek waren gelopen: het brood, de hapjes en de olijven die we geserveerd kregen, waren niet van het huis maar kregen we sterk aangerekend. Gelukkig kan je in Lissabon sowieso al vrij goedkoop eten en waren we nog niet helemaal geruïneerd, maar toch lichtjes ontstemd.

Onze voetjes legden nog de laatste kilometers af richting Rossio Hostel, waarna we moe en uitgeteld in ons bed kropen.

21 september

Dag twee begon iets gematigder aan het ontbijt, de pannenkoeken van de dag ervoor waren dan wel lekker, maar bleken ook uit nogal zwaar beslag gemaakt te zijn… Ik koos voor een iets lichtere versie en hield het bij toast.

De eerste halte van de dag was de wijk Belém. We besloten om onze voeten zo veel mogelijk te sparen en namen een treintje dat ons op amper een paar minuten naar onze bestemming bracht. Al was het wel even vloeken omdat de ticketautomaat enkel muntstukken aanvaardde om onze Lissabon-card op te laden. We raapten dan maar alle muntstukken uit onze portefeuilles om toch aan een geldig ticket te geraken. Eens aangekomen in Belém, gingen we eerst een kijkje nemen aan het Zeevaardersmonument dat werd opgericht op de plaats waar de ontdekkingsreizigers vroeger vertrokken. Wat later brachten we ook nog een bezoekje aan de befaamde toren van Belém, dat voor een heel pittoresk plaatje zorgt.
DSCF7670
De volgende halte zou het Mosteiro dos Jerónimos worden, maar het ongeluk bleef aan onze kant staan. Nadat ons eerst al de toegang tot de kerk ontzegd werd, bleek dat het klooster net die zaterdag de volledige dag uitzonderlijk gesloten zou zijn. Natuurlijk stonden we eerst nog een kwartier in de rij voordat we het vervloekte bordje te zien kregen. Om onze teleurstelling door te spoelen, gingen we dan maar een gebakje eten! Je kan namelijk Lissabon niet bezoeken zonder er ook eens te proeven van de pastéis van Belém, een heerlijk gebakje waar we ons goede humeur mee terugvonden.

De sluiting van het klooster haalde meteen onze dagplanning overhoop. We besloten dan maar om ons bezoek aan Sintra een dag te vervroegen en er met de trein naartoe te rijden. Al hadden we eerst in Belém net de trein gemist en zaten we genoodzaakt een half uur te wachten op een bankje tot de volgende zou komen. Opnieuw, Murphy beleefde er duidelijk de tijd van zijn leven door ons met dat soort onvoorzienigheden te pesten! Eens terug in het station maakten we eerst een tussenstop bij de plaatselijke bakker om wat wisselgeld in handen te krijgen, kwestie van dit keer iets vlotter geld op onze kaart te kunnen opladen.

Sintra is bijzonder! Ik dacht dat we aangekomen waren in één of ander attractiepark van Disney. Tussen de bijzondere gebouwen, kastelen en kronkelende wegen verstopt tussen de bomen waande ik me toch even in een sprookjeswereld. Toen er aan de voet van het Palácio Nacional de Sintra ook nog een pasgetrouwd koppel stond – volledig met uitgedoste garde op de achtergrond – wist ik toch even niet meer of we nog wel degelijk in Portugal waren. Het museum ziet er ook al grappig uit met imposante schouwen die me deden denken aan het peperkoeken huisje van Hans en Grietje. Na lang twijfelen besloten we om het museum dan toch niet te bezoeken. We lasten een korte pauze in en hielden het getrouwde koppel en hun resem gasten eerst nog wat in de gaten.

Na dat korte intermezzo gingen we eerste te rade bij de plaatselijke Dienst voor Toerisme, kwestie van eerst een goed stadsplan te pakken te krijgen voordat we ons in de bossen zouden wagen. Hoewel ik bij aankomst al meteen uitriep “vergeet het maar dat ik die berg opklim om dat Moors kasteel te zien”, gingen we uiteraard toch op stap en zouden we uiteindelijk nog een pak hoger klimmen dan dat kasteel. Wie aan het station van Sintra aankomt, ziet er namelijk meteen het Castelo dos Mouros boven de stad uittoren.

Uiteindelijk lieten we dat kasteel bijna letterlijk links liggen en wandelden we nog een stuk verder om aan het park van het Palácio Nacional da Pena aan te komen. Als Sintra bijzonder is, dan is het Palácio Nacional da Pena het toppunt van bijzonderheid en kitsch. Al moet je als bezoeker eerst nog het park doorwandelen en opnieuw nog een stevige beklimming ondernemen voordat je echt aan de voet van het paleis uitkomt. Het kasteel zelf moet je gewoon van dichtbij gezien hebben. We vroegen ons af wie er ooit op het knotsgekke idee gekomen is om zo een kitscherig gebouw te laten neerpoten. Het kasteel wordt gekenmerkt door gele, paarse en rode muren met kantelen, trapjes en franjes. We hadden geen toegang tot het eigenlijke museum, maar het terras en het uitzicht waren de inspanning meer dan waard! We beleefden er zelfs eventjes het “I’m on top of the world”– moment!
DSCF7762
De terugtocht te voet naar het station van Sintra verliep vlot, het is altijd handig als je reisgenoten deftig kunnen kaartlezen! Na een korte tussenstop voor de hongerigen van het gezelschap keerden we moe maar tevreden terug naar Lissabon. We namen ons voor om het onszelf niet moeilijk te maken voor onze laatste avond en keerden terug naar het eerste adresje waar we al eens gegeten hadden. Het restaurant bleek trouwens nog steeds over een speciale menu-truc te beschikken. Aan bepaalde toeristen wordt een beperkte kaart met enkel typisch Portugese gerechten uitgedeeld, terwijl anderen ook een Italiaanse kaart en een menu met Indische gerechten krijgen. De logica achter het systeem hebben we niet meteen begrepen, we eisten gewoon zelf meteen de volledige menukeuze op!

Nadat we nog op achtergrondmuziek van de plaatselijke muzikanten getrakteerd werden, sloten we onze laatste avond in de Portugese hoofdstad in alle rust af.

22 september

Onze laatste uurtjes in Lissabon brachten we in de Jardim Botânico door. Nadat we eerst genoten van het laatste ontbijt in de hostel – dit keer kozen we met mate voor de heerlijke pancakes -, gingen we de stad in. De vermoeidheid van het vele op- en afwandelen in de Portugese hoofdstad liet al stilaan zijn sporen na waardoor het tempo dan ook behoorlijk laag lag toen we op zoek gingen naar de ingang. Onderweg kochten we aan een kraampje langs de straat ook nog postzegels, al vonden we het bedenkelijk dat de verkoper wel heel lang moest rekenen om ons de rekening te geven voor het kopen van 15 postzegels aan één euro…

De truc om als niet-student toch toegang met korting te krijgen na het vertonen van een identiteitskaart of SIS-kaart, bleek ook hier te werken. We maakten een wandeling door de prachtige natuur die in de botanische tuin is samengebracht en vloekten toch eventjes toen we ook daar niet van hellingen gespaard bleven. We maakten ook van de gelegenheid gebruik om er in alle rust onze postkaartjes te schrijven voor het thuisfront.

Op de terugweg probeerden we ook al eventjes onze GPS uit, maar ons madam vond blijkbaar niet meteen de weg tussen de vele hoge gebouwen en hellingen. We konden alleen maar hopen dat ze ons vroeg of laat toch terug zou weten te lokaliseren, anders zou het vervolg van onze route ook nog lastig worden. We hadden er nochtans goede hoop op dat we onze ongenodigde gast Murphy onderweg van ons zouden kunnen afschudden!

Terug naar het reisoverzicht

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s