Vredig Tomar

Deel 2: Tomar (22/09-23/09)

Tegen de middag checkten we uit en namen we de metro terug richting luchthaven, waar we op zoek gingen naar de vertegenwoordiger van autoverhuurbedrijf Sixt om er onze huurauto voor de komende dagen op te pikken. We liepen al serieus achter op schema, maar haalden gelukkig nog net onze deadline. Hoewel ik graag alles op voorhand plan om overal en altijd op tijd te zijn, laten mijn reisgenoten zich duidelijk niet gemakkelijk opjagen…

Aangezien Sixt een kantoor heeft dat wat verder van de luchthaven ligt, werden we met een busje ter plaatse gebracht. Nadat een vertegenwoordiger eerst nog probeerde om ons extra verzekeringen aan te smeren en ons daarna het onlogische Portugese tolsysteem probeerde uit te leggen, kregen we uiteindelijk toch de sleutels van ons autootje. Er kwamen ook nog verschillende pogingen aan te pas voordat hij het juiste plannetje had uitgeprint waarop stond hoe en waar we de auto moesten terugbrengen. We zullen het er maar op houden dat de arme man ook last had van het warme weer. Er werd nog een grondige schade-check uitgevoerd, waarbij de vertegenwoordiger al meteen kwistig een hoop kruisjes op het formulier aanduidde.

Na de laatste check-up konden we onze roadtrip echt starten! De GPS had na een vijftal minuutjes door dat we ons niet langer op de E-40 in Aalst bevonden, en leidde ons richting Tomar. We maakten er meteen al kennis met de beperkingen van ons autootje. Toen we na een tiental minuten nog steeds vrij veel lawaai hoorden, beseften we dat het niet aan de staat van het wegdek lag, maar eerder aan het feit dat de auto het tempo van 120 kilometer per uur eigenlijk niet aankon. Dan maar ietsje trager richting Noorden!

Het eerste deel op de autostrade verliep vlotjes om de tol te betalen, je neemt een ticketje en betaalt de tol wanneer je de snelweg verlaat. Op het tweede gedeelte was echter al het nieuwe systeem in werking, waarbij er een foto van de auto wordt genomen en de reiziger bij gebrek aan een automatisch systeem in de wagen, pas twee dagen later in een postkantoor de tol kan gaan betalen. Allesbehalve praktisch, maar als toerist hielden we ons maar netjes aan die absurde regels…

Na een paar omzwervingen in de omliggende straten van Tomar – met dank aan de GPS die even het Noorden kwijt was en een vage routebeschrijving – kwamen we uiteindelijk toch terecht in de Quinta da Anunciada Velha. Verstopt midden in de bossen, het was even zoeken naar de ingang, maar we keken al meteen uit naar de rust na de hectische dagen in Lissabon.

De verwelkoming door een tot nader order nog steeds onbekende dame was bijzonder grappig. De taalbarrière bleek behoorlijk groot te zijn. Maar we kregen toch een sleutel en een stadsplan vol gekriebel in onze handen geduwd en kregen er zelfs nog een rondleiding in onze kamer bij! Die kamer bleek trouwens onverwacht groot te zijn, waarschijnlijk drie keer de oppervlakte van het kamertje in Lissabon. We profiteerden ook meteen van alle faciliteiten die we ter beschikking hadden en besloten om eerst even in het zwembad uit te rusten en verfrissing te zoeken.

Opgefrist en verfrist vertrokken we in de late namiddag naar het klooster van Tomar, het Convento de Cristo. Aan de kassa vond trouwens de spraakverwarring aller spraakverwarringen plaats. Toen ik vroeg om drie studententickets antwoordde de dame me zonder verpinken “it’s three”, waarop ik dan maar “yes, three students, please”. Ik kreeg nog steeds geen tickets, dus haalde ik uiteindelijk drie euro boven omdat we er duidelijk niet zouden uitkomen. Tot uiteindelijk het besef kwam dat de dame in kwestie eigenlijk “it’s FREE” probeerde te zeggen…

Het klooster is trouwens zeker de moeite waard om te bezoeken. Het domein is gigantisch groot, we liepen er net niet verloren in de verschillende gebouwen met de vele kamers en verdiepingen. Uiteindelijk bleven we er tot vlak voor sluitingstijd, al zou je er gemakkelijk een hele namiddag kunnen ronddwalen. Niet dat ik het erg vond dat onze tijd beperkt was, ik kan nu eenmaal maar zo veel kerken en kloosters verwerken op een paar dagen tijd!

DSCF7891
We sloten onze avond gezellig af op het dorpsplein van Tomar, met zicht op het klooster dat vanop de heuvel op het stadje uittorent. Ik vond er mijn collega terug die we in Lissabon al kort hadden gezien. Dit keer was er wel gelukkig wel voldoende tijd om bij te praten, reistips uit te wisselen en een terrasje te doen. We namen op aanraden een aperitiefje in een middeleeuws café en sloten met het volledige reisgezelschap de avond af in een Italiaans restaurant. Toch werd het ’s avonds nog even spannend, we wisten namelijk niet tot wanneer we op het domein nog konden binnen geraken. We hadden niet gedacht dat we nog zo lang in Tomar zouden blijven en waren toch eventjes bang dat we onze huisbazin uit haar bed zouden moeten trommelen om middernacht… Dat bleek gelukkig niet nodig, de poort stond nog netjes open, waarna we in alle rust onze bedjes konden opzoeken!

23 september

Na een deugddoende nacht in een frisse kamer zonder straatlawaai, moesten we helaas onze rugzakken alweer pakken om verder te trekken. Al konden we eerst nog van een lekker ontbijtje genieten. Het leek alsof de ontbijtzaal in de eetkamer van de familie werd opgesteld, we zaten er tussen de familiefoto’s en kunstwerken en hadden zicht op de prachtige natuur. We voelden ons de koning te rijk toen we persoonlijk aan onze tafel bediend werden, met dank aan de dame die ons ondanks haar beperkte kennis van het Frans heerlijk in de watten legde met lekkere koffie, uitgebreid ontbijt en cake!

Voordat we zouden verder rijden richting Coimbra, maakten we nog tijd voor een stadswandeling in Tomar zelf. Het stadje is absoluut niet groot, maar heeft wel veel charme. Nu we al een paar reizen gemaakt hebben, denken we natuurlijk vaak terug aan andere stede die we al bezocht hebben. In dit geval deed het marktplein ons even terugdenken aan het Hongaarse stadje Eger.
We wandelden langs het mooie stadsparkje, keken even terug op de terrasjes op het dorpsplein, lachten ons een ongeluk met de Franse en Engelse menu-vertalingen en dwaalden eventjes in de smalle straatjes rond. We namen ook een kijkje in de Synagoge, waar we plots tot het besef kwamen dat Portugees best wel verstaanbaar is als de persoon maar traag en duidelijk spreekt!
DSCF7986
Met de zon in de rug lieten we Tomar achter ons en namen we de gewone autowegen verder noordwaarts richting Coimbra.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s