Terug naar het studentenleven in Coimbra

Deel 3: Coimbra (23/09-24/09)

Voor de rit naar Coimbra kozen we voor de gewone autowegen in plaats van de autosnelweg. Volgens de reisgids is het landschap zeker de moeite waard om door te rijden, al deed het glooiend landschap met de wijnranken me ook wel denken aan Toscane of Zuid-Frankrijk.

Het voordeel van een huurauto is dat we onderweg eventjes kunnen pauzeren als we iets tegenkomen dat ons leuk kijkt om te bezoeken. Zo hielden we even halt in het dorpje Penela om wat te kunnen eten en uit te rusten. Net toen ik dacht dat we Murphy van ons hadden afgeschud, ging er natuurlijk iets fout. Tijdens een sanitaire stop voor het vertrek slaagde ik er namelijk in om mezelf op te sluiten in het toilet. De deur viel in het slot net toen ik zag dat de klink kapot was… Gevolg: ik kreeg de deur van mijn kant met alle wil van de wereld niet meer open! Gelukkig had ik mijn gsm bij en kwamen mijn reisgenoten me al snel te hulp om me te bevrijden. Al had ik toch eventjes nodig om te bekomen van de stress.

Het vervolg van de rit verliep vlotter, we bereikten vrij snel onze nieuwe bestemming Coimbra, al was het een hele belevenis eens we effectief in de stad binnenreden. Coimbra is namelijk ook een stad met behoorlijk veel hoogteverschillen. Reken daar ook nog eens heel druk verkeer bij en een GPS die de stadsdrukte even niet meer aankon, en dan krijg je wel heel snel stresserende situaties. Gelukkig hield onze chauffeur het hoofd koel en vonden we na eventjes rondtoeren dan toch de straat waar onze hostel gelegen was. Maar we hadden er niet op gerekend dat er absoluut nergens een optie was om te parkeren, waardoor we nog wat langer aan sightseeing moesten doen.

Uiteindelijk ging ik op mijn eentje alvast inchecken, in de hoop ook meteen een parkeerplaats van het hotel te kunnen krijgen om brokken in het verkeer te vermijden. Het onthaal in Residencial Antunes was in elk geval al het hartelijkste van de hele reis. We kregen er meteen een pak tips mee om de stad te bezoeken. We kregen meteen een plaatsje toegewezen voor de auto en genoten even van de rust voordat we de stad gingen verkennen. Ik had wel een paar pogingen nodig om de deur van onze kamer open en dicht te krijgen, de combinatie met deuren en mezelf was die dag duidelijk niet wat het zou moeten zijn…

Nadat we bekomen waren van de rit, namen we onze reisgidsen bij de hand en gingen we eerst een kijkje nemen in de universiteit. Want daarvoor is Coimbra het meest bekend, het is de oudste universiteit van Portugal en zelfs één van de oudste universiteitssteden ter wereld. Nadat we de trappen bedwongen hadden die naar de universiteitsgebouwen leidden, gingen we eerst een kijkje nemen aan het paleis van de Universiteit, waar je een aantal ruimtes kan bezoeken. We besloten om maar meteen tickets te kopen voor een bezoek, al kregen we te horen dat de kapel uitzonderlijk gesloten zou zijn de komende dagen omdat één van de professoren overleden was. De bibliotheek kregen we gelukkig wel te zien, waar we ogen te kort kwamen om de pracht en praal in ons op te nemen. We mochten helaas geen foto’s nemen en de bezoektijd werd ook gelimiteerd om veiligheidsredenen, maar de prachtige collectie maakte in elk geval indruk!

In Coimbra is het dragen van de traditionele kledij blijkbaar nog belangrijker dan in Lissabon. We zien er amper studenten in normale kledij, iedereen loopt er in zwarte gewaden met bijpassende cape en aktetas. Ze zouden zo kunnen figureren in een decor uit de Harry Potter-films.

Net als de rest van het bezoek trouwens, al werden we wel vijf keer gecontroleerd of we wel een ticket hadden gekocht. Een aantal zalen was helaas ook afgesloten omdat er thesisverdedigingen plaatsvonden, maar we kregen wel een prachtig zicht op de stad vanop het balkon. Geen idee of het eigenlijk wel de bedoeling was dat we daar terechtkwamen…
DSCF8053

Na het bezoek aan de universiteit daalden we af naar de benedenstad. Voor een bezoek aan de kathedraal waren we net te laat, al vond ik nu niet zo heel erg. Ik had stilaan mijn quota aan kerken en kathedralen bereikt. Aan de hand van een stadsplannetje met bezoektips dat we van het pension hadden gekregen, slaagden we er al snel in om een wandeling in de stad uit te stippelen. Coimbra is op zich geen grote stad, maar zeker de moeite om te bezoeken. Het zicht vanop de bovenstad is prachtig en eens beneden zijn er voldoende kleine straatjes om gezellig rond te kuieren.

We sloten onze avond af in een restaurantje dat volgens de reisgids heel populair was bij de plaatselijke bevolking. Ik hield het bij een normaal menu, maar mijn reisgenoten spendeerden een heel lange maaltijd aan een stoofpotje van geit… De sfeer was er in elk geval heel gemoedelijk en we werden na het vragen van de rekening zelfs nog getrakteerd op een glaasje!

Eens we terug onze bedjes konden opzoeken, klonk het straatlawaai behoorlijk luid door de studenten die er in de late uurtjes buiten bleven kletsen en drinken. Logeren in een studentenstad heeft zo ook wel een paar nadelen, maar de vermoeidheid won het duidelijk van het lawaai buiten!

23 september

Na een kort maar krachtig ontbijt, startten we onze tweede dag in Coimbra! We dalen eerst af naar de benedenstad, in de hoop dit keer wel een bezoekje te kunnen brengen aan de kathedraal. De openingsuren bleken nogal vreemd opgesteld te zijn en bij het betreden van de kathedraal bleek er een kerkdienst aan de gang te zijn. We maakten dan maar eerst een wandeling door de stad op zoek naar een supermarkt om onze watervoorraad te kunnen aanvullen. Het duurde even voordat we een gewone winkel vonden, maar zo hadden we meteen nog een paar nieuwe straten ontdekt. Een bezoek aan het bijhorende klooster van de kathedraal bleek niet mogelijk te zijn, na een kwartier gaven we de zoektocht op naar het vinden van de toegangsdeur….

We klommen dan maar opnieuw, terug naar de bovenstad. Daar bleek een postkantoor te zijn waar we het eerste deel aan tolgeld van onze autorit konden betalen. Belachelijk systeem, maar we wilden vermijden dat we op één of andere manier nog aan een boete zouden komen en betaalden netjes onze schuld in het postkantoor. Voordat we verder koers zetten richting Noorden, maakten we nog een laatste wandeling in de botanische tuin. Al bleek daar dat een groot deel afgesloten was voor het publiek. Murphy spookte dus duidelijk nog rond in ons gezelschap!

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s