Hittegolf aan de Sloveense kust

06/06: Korte

Na onze tussenstop in Celje reden we verder zuidwaarts, richting onze tweede bestemming: de kust! Jawel, Slovenië heeft zowaar een kustlijn van 46 kilometer. Toch is een tussenstop zeker aan te raden, de drie havenstadjes zijn Koper, Piran en Izola. Al is logeren in het centrum van één van deze stadjes niet evident en vaak ook niet zo goedkoop.

Wij kozen uiteindelijk voor een verblijf in Korte, dat je vanuit de heuvels een mooi zicht op de kust geeft. Onze reservatie lag vast in het Stara Sola Korte Hotel, een voormalige school waarin nu een hotel wordt uitgebaat. Na een pittige klim van iets meer dan acht kilometer door de heuvels bereikten we ons hotel. Net omdat het wat meer afgelegen ligt, hadden we op voorhand de routebeschrijving van de site uitgeprint. Gelukkig bleek er van de vele negatieve online kritieken over de bereikbaarheid van het hotel maar weinig waar te zijn. Onze kamer was klein maar netjes, het onthaal misschien iets minder hartelijk dan we gewoon zijn, maar we werden wel efficiënt ingecheckt.

De temperatuur klom toen al vlotjes boven de 35 graden, maar dat hield ons niet tegen om in de late namiddag het natuurlijke zeezoutwinningsgebied van Sečoveljske soline te bezoeken. Er zijn trouwens twee ingangen voor het natuurpark, je kiest best de ingang die je vanuit Portoroz kan bereiken. Als je voor de andere ingang kiest, riskeer je tijd te verliezen met identiteitscontroles aan de Kroatische grens. Het blijkt een veel voorkomend probleem te zijn.

SecoveljskeWij hadden voor ons bezoek geen gegidste wandeling geboekt- daarvoor was het te warm – en kochten dan maar een gewoon toegangsticket. Je wordt er als gewone bezoeker trouwens niet aan je lot overgelaten, je krijgt ook meteen een plattegrond mee van het gebied.

Ons bezoek viel nog te vroeg in het seizoen om te zien hoe het zout wordt gewonnen, het hele proces zat toen nog in de voorbereidingsfase. Zelf het zout opscheppen zat er dus helaas niet in, al zou het misschien toch te warm geweest zijn om echt arbeid te leveren. Het was ons bij het begin dan ook niet helemaal duidelijk waar dat zout uiteindelijk vandaan zou komen. Gelukkig kan je in het bezoekerscentrum terecht voor meer informatie over het natuurgebied en het volledige zoutwinningsproces. Vroeger verhuisden volledige families voor een aantal maanden naar het natuurgebied om er aan zoutwinning te kunnen doen.

Vlakbij het bezoekerscentrum kan je ook nog een trapje opklimmen om een zicht te krijgen over het gebied. Je krijgt een fantastische blik op het doolhof van dijken, kanalen en zoutpannen. Je kan zelfs nog een aantal oorspronkelijke huisjes zien staan. In het hoogseizoen kan je voor een hapje en een drankje ook nog in het restaurant terecht.

Hoewel het hele proces een aantal jaren heeft stilgelegen in Sečolvje, worden er op dit moment opnieuw zoutpannen bewerkt op de traditionele manier. Wie graag een souvenir meeneemt, kan er voor vertrek altijd nog zout kopen!

Secolvje2

Veel tijd bleef er niet meer over na ons bezoek, al konden we het niet laten om na het avondeten nog eens een stukje met de auto door de heuvels te rijden. Na een beetje stunt- en vliegwerk vonden we het punt terug dat ons een mooi uitzicht op het kuststadje Izola bood. Bij de ondergaande zon is het er nog eens zo veel mooier!

07/06: Piran
We waren duidelijk niet de enige gasten in het Stara Sola Hotel, we werden in het holst van de nacht op een niet zo leuke manier met onze medebewoners geconfronteerd. Hoogstwaarschijnlijk stomdronken medebewoners. Waarom sommige mensen het leuk vinden om rond drie uur ’s nachts al roepend en zingend door te gangen van een hotel te zwalpen, is me tot op vandaag nog altijd niet duidelijk. Helaas ging hun feestje een aantal uur later aan de ontbijttafel ook nog eventjes door. Kwaad en beschuldigend kijken hielp helaas niet, ik heb het tevergeefs geprobeerd…

Over naar leukere dingen dan maar! Een bezoekje aan Piran bijvoorbeeld, het stadje dat volgens de reisgidsen het mooiste stadje aan de kust zou zijn. Blijkbaar waren er nog veel mensen met hetzelfde plan, het verkeer was merkelijk drukker dan de dag ervoor. Het centrum van Piran is naar goede Sloveense gewoonte verkeersvrij gemaakt, parkeren doe je dan ook beter buiten het centrum. Bespaar je de moeite om de helling af te rijden als je niet voor 9u ’s morgens aankomt, het gebruik van de betalende parkeergarage is de enige manier om je auto ergens kwijt te geraken. De temperaturen bereikten in Piran een absoluut hoogtepunt op onze reis: meer dan 38°. Het was toen nog niet eens middag. De parkeergarage ligt wel nog op een kleine kilometer wandelen van het eigenlijke centrum, maar dat gaf ons meteen al zicht op wat we later zouden bezoeken.

Piran2

De reisgidsen hadden trouwens geen ongelijk, Piran is een prachtig havenstadje dat je zeker en vast moet gezien hebben. Een van de centrale punten is het Tartinjev trg, het plein met het standbeeld van de componist Giuseppe Tartini, die in Piran werd geboren. De gekleurde gevels en kleine steegjes maken dat de Italiaanse invloeden er niet ver te zoeken zijn. De toren van de de Sint-Petruskerk torent boven het plein uit. We gingen op ontdekking in de kleine steegjes, blij dat we op die manier toch een beetje schaduw hadden.

Wie in Piran op zoek wil naar een zandstrand, is er aan voor de moeite. Langs het water wandelen is geen probleem, er is wel een soort van dijk waarop je kan wandelen. Wie in de buurt van het water wil zonnebaden, moet wat creatiever zijn. Er zijn betonnen platen langs de rand waar mensen gingen zonnebaden of er werden overal picknickstoeltjes neergepoot, met bijhorende parasols uiteraard. Wij bliezen eventjes uit op een terrasje langs het water, genietend van de schaduw onder de parasol van het café én van een verfrissende mojito!

Om een mooi zicht te hebben op de baai en het stadje, klim je best tot aan de Sint-Petruskerk. Er zijn onderweg gelukkig voldoende bankjes voorzien voor wie onderweg een pauze wil inlassen. Wie de kerk wil bezoeken, moet wel een toegangsticket kopen. Het zicht is er fantastisch en wel gelukkig wel gratis te bewonderen. Bij mooi weer kan je zelfs het Italiaanse havenstadje Triëste zien liggen. Je wordt er omringd door de zee, de stadswal en de vuurtoren van Piran. Een uitstapje naar Triëste stond oorspronkelijk ook nog op de planning, maar is er door het warme weer niet meer van gekomen.

Sint-PetruskerkWe ondernamen ook nog de tocht naar het hoogste punt van Piran, in de hoop een nog mooier uitzicht op het stadje te krijgen. Het was puffen en zweten geblazen. Net toen we het gehaald hadden, bleek dat ons zicht door de huizen op de helling werd belemmerd. Wie echt een volledig zicht wil, moet een ticketje kopen om op de stadswal te kunnen lopen. Alleen al uit frustratie lieten we dat maar aan ons voorbijgaan…

We hadden graag nog wat langer in het stadje rondgelopen, maar de temperaturen maakten het ondraaglijk om veel inspanningen te leveren. We keerden dan maar terug richting hotel, waar we de rest van de namiddag in alle rust in de schaduw op ons terrasje doorbrachten. Het zicht was daar ook best mooi!

korte 08/06: Strunjan

De tweede nacht in Korte verliep gelukkig een pak rustiger dan de eerste. Wat ook niet moeilijk is, aangezien we dit keer wel degelijk de enige bezoekers in het hotel waren. We werden voor het ontbijt naar een café/restaurant gestuurd dat wat verderop in de straat lag en waar we de voorbije twee avonden ook al waren gaan eten.

Er werden niet echt afspraken gemaakt over het uitchecken. Toen we ’s ochtends niemand konden vinden, lieten we de sleutel dan maar gewoon in de kamer achter. Ze maken zich blijkbaar niet echt veel zorgen over de toeristen. Op het terras van het café waren we ook de enige gasten, we genoten dubbel en dik van de rust na het chaotische ontbijt van de dag ervoor. Bovendien kregen we er nog heerlijke koffie bovenop!

Toch wilden we de kuststreek niet verlaten zonder dat we zelf eens een plons in zee hadden kunnen wagen. Na wat zoeken op internet vonden we uiteindelijk toch een klein strandje aan de rand van het natuurpark van Strunjan. Hadden we de informatie eerder gekregen, waren we op zondag waarschijnlijk al meteen naar daar doorgereden, maar je moet al goed zoeken om een stukje ligweide te vinden aan het water. In Strunjan kan je in alle rust een plekje op het gras of onder de bomen uitkiezen aan de rand van het water. Het duurde eventjes voordat we ons helemaal in het water waagden, maar de verfrissing deed meer dan deugd. Voor wie graag geniet van de zon en het water zijn er zelfs pontons voorzien waarop je nog even kan uitrusten.
Strunjan
Met nog een allerlaatste blik op Piran sloten we tevreden onze tweede etappe in Slovenië af!
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s