Erasmus

“Welche Sprache darf sich mit der deutschen messen,
welche andere ist so reich und mächtig, so mutig und anmutig,
so schön und mild als unsere?”Ludwig Börne

Van oktober 2009 tot half februari 2010 volgde ik les in Saarbrücken/Duitsland dankzij het Europese Erasmusprogramma. Ik hield er toen een andere blog bij voor de thuisblijvers, aangezien de nood om mijn buitenlandse ervaringen te delen heel groot was. Ik heb alle blogberichten van toen intussen naar deze pagina gebracht, kwestie van de fantastische herinneringen toch te kunnen bewaren! Ik hoop ook – vier jaar na datum – de laatste gaten in de blog ook nog te kunnen opvulllen!

1 oktober – 15 oktober 2009

16 oktober – 1 november 2009

November 2009

December 2009

Januari 2010

Februari 2010

*** 1 OKTOBER – 15 OKTOBER ***

02-10-2009: Morgen!

Morgen is het eindelijk zo ver, dan vertrek ik naar Saarbrücken om er een semester te studeren!

De auto is volgeladen, mijn kamer en kasten hier zijn uitzonderlijk leeg.

Hier kunnen jullie vanaf morgen al mijn avonturen volgen, laat gerust ook een berichtje achter voor mij!

Liebe GrüBe,

Lien

***

04-10-2009: Der erste Tag in Saarbrücken

Om half zeven vanmorgen vertrokken we met de auto volgeladen richting Saarbrücken. Omdat we de laatste keer behoorlijk wat problemen hadden om de PreuBenstraBe te vinden, waren we dit keer gewapend met een gps!

Alles verliep vlotjes, tot we natuurlijk Saarbrücken binnenreden, en ons madam haar kluts kwijtraakte. Het klungelen door de straten met eenrichtingsverkeer kon weer beginnen. Heel wat gezucht en herberekende routes later, kwamen we dan toch uiteindelijk aan en kon het uitladen beginnen.

Al snel werd het gemak van een lift duidelijk, zeker als je op de vierde etage logeert. En een dik uur later zag mijn studiootje er al uit als mijn persoonlijke stekje voor de komende maanden. Lang leve de posters en foto’s, een beetje kleur kon het interieur hier wel gebruiken.

Na de middag hadden we nood aan wat frisse lucht, en maakten we een wandeling naar het stadscentrum. Papa geloofde eindelijk dat de Duitsers op 3 oktober hun nationale feestdag vieren, want de hele stad stond vol met tentjes, informatiepunten, eetkraampjes, terrasjes… De liefhebbers van Bratwurst en Jägerwurst konden zich helemaal laten gaan! Op de Saar werd er ook nog een roeiwedstrijd gehouden tussen de verschillende deelstaten, jammer maar helaas, in hun eerste race gingen de Saarlanders al meteen helemaal uit de bocht (zowel letterlijk als figuurlijk!)

Na de wandeling was het stilaan tijd om afscheid te nemen van de mama en papa, en ja, dat verliep zoals een afscheid meestal verloopt…

Later op de avond was ook Saskia van de partij, om niet meteen ons gloednieuwe kot te laten afbranden (en omdat we nog geen mogelijkheid hadden om inkopen te doen natuurlijk) gingen we naar de stad op zoek naar een leuk plekje om te gaan eten. Bij deze volgt hier al een eerste aanrader: Bistro/ Restaurant La Bastille aan de St. Johan Platz, vrij goedkoop maar wel heel lekker eten. En wat nog leuker is, je voelt je meteen ergens in een straatje in Parijs, met Franse chansons op de achtergrond.

Na een ietwat moeilijkere terugweg, was het meer dan laat genoeg om mijn bedje op te zoeken. De voetjes hadden dringend rust nodig, en zo was mijn eerste dag in Saarbrücken er al meteen eentje om niet te vergeten!

Bis später!

***

05-10-2009: Zwei zauberhafte junge Frauen kregen een privé-rondleiding in Altstadt

4 oktober, de eerste dag ‘helemaal alleen’ in Saarbrücken!

Het was niet voor niets zondagmorgen, het duurde tot kwart na tien vooraleer ik eindelijk kon opstaan. De eerste uurtjes van de dag vlogen voorbij, en om 14u stond ik zoals afgesproken aan Saskia haar kot paraat om met de fiets de stad te gaan verkennen. We zochten uit hoe we het goedkoopst in Mainz kunnen gaan vrijdag, en besloten om meteen de nodige cultuur op te doen.

Eens aangekomen aan het Schloss in de Altstadt van Saarbrücken zagen we een papiertje hangen met daarop de vriendelijke uitnodiging mee te doen aan een korte rondleiding in het Schloss. Gratis en voor niets, verzamelen om 15u. Zo gezegd zo gedaan, en met nog welgeteld 3 andere Duitse toeristen kon onze privé-rondleiding beginnen.De naam van onze uiterst vriendelijke en door geschiedenis gepassioneerde gids ben ik alweer vergeten, maar hij bezorgde ons een boeiende rondleiding door het kasteel en de stad. We konden zelfs gratis een kijkje nemen in het geschiedkundig museum, waar we zagen hoe het kasteel er enkele honderden jaren geleden zou hebben uitgezien. Na een complete privérondleiding in de Ludwigskirche (de andere 3 toeristen hadden nog andere verplichtingen), namen we noodgedwongen afscheid van onze gids, wij hadden namelijk ook nog andere plannen!

Na een korte tussenstop in een broodjeszaak, gingen we op zoek naar Cinema Arthouse. Een echte aanrader voor wie van de betere film houdt, het is een kleine, gezellige cinema met ouderwetse zeteltjes, waar je als student voor 5,5 euro naar de film kan. Onze keuze viel op Coco avant Chanel, in Duitsland beter bekend onder de titel Coco Chanel, der Beginn einer Leidenschaft (http://www.youtube.com/watch?v=8lHVhG4xUF8, de Duitse trailer) Tegen alle verwachtingen in stoorden de gebubte stemmen mij niet en was de film prima verstaanbaar. Zeker de moeite waard om te gaan bekijken, al gaat het af en toe een beetje langzaam.

Na nog een korte tussenstop in de SchumannstraBe, werd het alweer tijd om moe maar tevreden mijn eigen stekje op te zoeken!

***

07-10-2009: Wat heb je nodig om een studentenkaart van de uni des Saarlandes te krijgen? Heel veel geduld!

Goeiemiddag!

Hier een korte samenvatting van 3 dagen pendelen naar de universiteit in een poging onze Duitse studentenkaart te bemachtigen:

Vol goede moed namen we op maandag voor het eerst de bus naar de universiteit. Dat ging nog verbazend vlot, na een kleine 8 minuutjes stond ik met Saskia op de gigantisch grote campus. En toen kon het zoeken en zuchten beginnen. Alle gebouwen van de unief zijn daar verzameld, en je hebt al een heuse plattegrond nodig om er niet meteen in te verdwalen. Gelukkig stonden er ook wegwijzers voor de 2 arme Belgjes die eventjes de kluts kwijt waren. Ik weet niet meer in welke gebouwen we allemaal terechtgekomen zijn, maar na een aantal omzwervingen kwamen we dan toch in het International Office terecht. Het wachten kon beginnen.

Het was duidelijk dat de meeste Erasmussers ook in het weekend waren aangekomen en net als ons besloten hadden om alle formaliteiten op maandagnamiddag op te lossen. Na een kwartier kregen we nog een inschrijvingsformulier te pakken, en met een beetje hulp kregen we het zowaar nog ingevuld ook! Het wachten op Frau Teufel, die onze inschrijving in orde zou brengen, kon verdergaan… Toen we dan eindelijk aan de beurt waren, stonden we al vrij snel terug buiten… Reden: het geld voor het semesterticket/ studentenkaart moet op voorhand gestort zijn en kan je ter plaatse niet betalen. Terug naar de stad dan maar… In de bank dook er al snel een nieuw probleem op: ter plekke een overschrijving uitvoeren van een Belgische rekening naar een Duitse rekening was niet mogelijk! Ten einde raad riepen we een hulplijn in: Dexia Bank België NV, en mama Sonja kon het gelukkig vanuit Brussel regelen dat het geld gestort werd.

Het was al te laat om nog terug te keren, Frau Teufel is enkel tussen 13.30 en 15.30 beschikbaar. We gingen dinsdag dan maar met nieuwe energie terug. Er was ook nog een infosessie voor de Erasmussers gepland, het was best grappig om een heel auditorium vol jonge Europeanen te zien. Veel nieuwtjes waren er jammer genoeg niet voor ons, behalve dat we ons vanaf maandag kunnen inschrijven voor een talencursus. Omdat we toch nog een keuzevak nodig hebben, is de kans groot dat we voor een beginnerscursus Deens gaan!

De infosessie was vroeger gedaan dan gepland, en dus gingen we opnieuw langs bij onze inmiddels beroemde Frau Teufel, dit keer gewapend met een betalingsbewijs! Maar opnieuw stond er nog een lange rij wachtenden voor ons. We kregen dan wel om 15.15 onze formulieren voor onze studentenkaart, de dienst die de studentenkaart maakt (Chipkartenbüro), sloot de deuren al om 15u… Weeral pech!

Dan maar een derde poging op woensdag!
We waren het lokaal van het Chipkartenbüro kwijtgespeeld, en zwierven een tijdje rond op de campus, en kwamen in zowat alle gebouwen, behalve in dat ene waar we echt dringend moesten zijn. Ons hoofd tolde van de cijfertjes, nummertjes en gebouwcoderingen, maar uiteindelijk wist de vriendelijke dame van het infocentrum ons om 12u het juiste gebouw aan te duiden, maar je raadt het nooit: het kantoor zou zijn deuren vandaag uitzonderlijk pas om 13u openen. * Zucht * En zonder studentenkaart konden we ook de rest van onze afspraken niet regelen.

Dan maar eventjes tijd nemen om te bekomen van alle frustraties en om een hapje te eten. Heel even dachten we dat ze ons probeerden te bedotten, maar de Saarlanders werken met een soort van Pfandsysteem: er wordt bij het afrekenen 2 euro te veel gevraagd, die je dan terugkrijgt als je netjes je bord en bestek terugbrengt.

Onze laatste poging om het Chipkartenbüro te vinden, was uiteindelijk de goeie! Driemaal hoera, we konden er dan ein-de-lijk onze studentenkaart laten maken en valideren. Al verliep dat ook niet altijd zo gemakkelijk aan de automaat, bij deze nog eens een welgemeende sorry voor de ongeduldige wachtenden achter ons.

En met de studentenkaart gaat er plots een nieuwe wereld open! We schreven ons in bij het Sprachenzentrum, en namen al een kijkje in de Mensa.
Moe maar voldaan keerden we terug, en genoten met volle teugen van onze allereerste gratis busrit dankzij die wonderlijke studentenkaart!

***

08-10-2009: Soms werken de diensten in Saarbrücken gewoon eens mee!

Na alle frustraties om alle papieren in orde te krijgen, hadden we dringend wat ontspanning nodig!

Woensdagavond werden we door de onderbuur van Saskia uitgenodigd om naar de Heimbar te gaan, een soort van welkomstdrink/feestje op de unief waar alle nieuwkomers elkaar kunnen leren kennen. Eens aangekomen hadden we een beetje tijd nodig om te wennen, maar al snel stelden de eerste Erasmussers zich voor. (Vooral het feit dat de biertjes voor 1 euro te verkrijgen waren, was voor de meesten ook al een stimulans om nieuwe mensen vlot aan te spreken) Zo ontmoette ik een paar Duitsers, een meisje uit Polen, een paar jongens uit Brazilië, eentje uit Libanon en een hele familie Italianen. Plots kwam ene Aurélien naar ons toe, en hij was meteen razend enthousiast toen hij hoorde dat hij niet de enige Belg in Saarbrücken was. We sloten meteen een deal: hij oefent met ons zijn Nederlands in en wij hebben onze ideale aanspreekpartner in het Frans gevonden! Leve België!

De avond ging veel te snel voorbij, en we repten ons naar de bushalte om onze laatste bus naar het stadscentrum te nemen. Tot zover het plan, in werkelijkheid waren we 1 minuut te laat en reed de bus voor onze neus weg. En daar stonden we dan, op die gigantische uniefberg, toch wel een eindje van het centrum verwijderd. Niet getreurd natuurlijk! Het was de ideale gelegenheid voor een gezellige nachtwandeling! Zowaar de wilde zwijnen (ik hoop dat het geen andere beesten waren) uit het wildpark lieten horen dat ze ons gezelschap op prijs stelden. Een dik uur en pijnlijke voeten later, vond ik dan uiteindelijk mijn bedje terug.

Om te bekomen van de late avond, heb ik eens lekker uitgeslapen op donderdagvoormiddag. Het enige wat we nog van papierwinkel in orde moesten brengen, was de aanmelding bij de burgerlijke stand. Voor het eerst zijn de openingsuren ons goed gezind: het Bürgeramt stond de hele dag voor ons ter beschikking. Al was het eventjes schrikken toen we de vele wachtenden voor ons zagen (ohnee, daar gaan we toch niet weer?) Maar op de gemeente zijn ze blijkbaar één en ander gewoon, elke wachtende werd gevraagd om een kaartje te trekken en op het scherm mee te volgen wie aan de beurt zou komen. We zagen het niet zitten om met ons kaartje gewoon af te wachten, en we zijn dan maar rustig een ijsje gaan eten. Kwestie van het wachten dit keer eens aangenaam te laten verlopen!

Onze aanpak loonde zich, de nummertjes op het bord waren vlotjes opgeschoven bij onze terugkomst en een beetje later stond Frau Rentke paraat om ons in Saarbrücken aan te melden. Als welkomstgeschenk kregen we er zowaar nog 2 gratis tickets voor het stadstheater bovenop! Het kan blijkbaar ook eens gewoon vlotjes gaan! Volledig euforisch over het vlotte verloop (het was nog maar 16u en onze klus was al geklaard!) namen we het moedige besluit om de winkels te trotseren. Na 5 dagen Saarbrücken hadden we hier toe nog geen gelegenheid, hoog tijd om onze schade dus in te halen!

De gigantische buit bedroeg onder meer een winterjas, handschoenen, een muts (jaja gedaan met de volksbundpet!), fotokadertjes, 2 sjaals, en een rugzak. Uiteindelijk sloten om 20u ook hier alle winkels hun deuren, en gingen we moe, geladen als een ezeltje maar duidelijk tevreden naar huis!

***

10-10-2009: Mainz was on Milows side

Vrijdagmorgen begon veel te vroeg, met dank aan een vrij overbodige infosessie over Germanistik. Na het zoveelste invulformulier en een heleboel herhaalde informatie (ja we weten al dat er een Sprachenzentrum is, en we weten ondertussen ook al dat het ZiS allerlei uitstappen organiseert), nam ik de bus terug richting station.

Eens ik daar aangekomen was, probeerde ik een treinticket richting Mainz te kopen. Een heel simpele vraag aan het loket (graag het goedkoopste treinticket van Saarbrücken met semesterticket naar Mainz en terug) leverde meteen een hele serie aanbiedingen op. Uiteindelijk besloot ik een BahnCard 50 te kopen -goed voor 50% korting op al het treinverkeer in Duitsland gedurende een jaar – en voor amper 20 euro had ik eindelijk mijn ticket in handen. De treinreis zelf verliep vrij vlotjes, terwijl ik half ik slaap gedommeld was, vlogen de landschappen aan me voorbij en kwam Mainz Hauptbahnhof in zicht.

Laura stond me al op te wachten, en een uurtje later was ons gezelschap met Ruby erbij compleet! Onze stadsexperte van dienst had helaas nog heel wat papieren te regelen. (Na een weekje in Duitsland verbaasde me dat niet, van een bureaucratie gesproken…) Ruby en ik trokken dan helemaal alleen de stad in, maar we waren wel vergezeld van een stadsplan. Het deed deugd om nog eens bij te praten, langs de winkeltjes te slenteren, het kerstassortiment in de winkels te keuren en uiteindelijk naar oude gewoonte in een Eiscafé te belanden. De wafels en milkshakes smaakten heerlijk, en in het terugkeren naar Laura vonden we zowaar nog een beetje sfeerverlichting voor het concert ’s avonds.

Want daarom waren we natuurlijk in Mainz: om een concert van Milow mee te maken! De meisjes moeten me wel heel goed vertrouwen, want zonder veel vragen te stellen gingen ze met plezier op mijn aanbod in om een concertje van onze Belgische singer-songwriter mee te pikken. Tegen 19u15 waren we bij de Phönixhalle, en kon Ruby haar opwinding voor haar eerste concert amper nog verbergen. De controle bij de ingang verliep bijna vlekkeloos, enkel Laura bleef achter om een levensgevaarlijk voorwerp onschadelijk te maken: de appel in haar tas moest ofwel weggesmeten ofwel ter plekke opgegeten worden… Even later gingen we dan zowaar met een strategie de zaal binnen: we willen vooraan staan, maar niet in de het midden van de mensenmassa. Zo gezegd zo gedaan, aan de zijkant was er nog plaats genoeg voor ons drietjes om van het podium te genieten zonder angst te moeten hebben om vertrappeld te worden. Om het wachten te doden, hielden we natuurlijk een fotoshoot, opnieuw een oude gewoonte van Ruby en mij, een nieuwigheidje voor Laura!

Om 20u werd het wachten al voor een eerste keer beloond toen Martin & James het voorprogramma op zich namen. Dat ze iedereen in de zaal aanspraken met ‘Good evening Moinz!’ is hen bij deze alweer vergeven. Want wat hebben die 2 Schotten talent! Na 3 wondermooie liedjes hadden ze de harten van het hele publiek al gestolen, mensen begonnen spontaan mee te applaudisseren en joelden alsof zij de hoofdact van de avond waren. Eén ding is zeker, Milow heeft ook nog eens een uitstekende neus voor nieuw talent! (Voor wie interesse heeft: http://www.martinandjames.com)

En dan was ik tegen 21u al bijna vergeten dat er ook nog een hoofdact was! Stipt op tijd kwam de zeskoppige band het podium op en kon het genieten beginnen. Snelle en trage, bekende en onbekendere liedjes wisselden elkaar af met grappige gesprekjes van Milow tussendoor. Het hele publiek ging uit zijn dak toen de tekst ‘The city is on my side’ subtiel veranderd werd naar ‘Mainz is on my side’ en het werd ontroerend stil bij het wondermooie Born in the eighties. Dat Jonathan ook een basiswoordenschat Duits bezit, werd duidelijk toen een fan vooraan het niet mis te verstane ‘I LOVE YOU’ gilde, het antwoord luidde dan bij algemene hilariteit ‘Ich liebe dich auch!’ Verder kwamen we nog te weten dat er de dag voordien maar liefst 80 mensen met hun ticket aan een lege Phönixhalle stonden, zij waren blijkbaar niet op tijd geïnformeerd dat het concert naar een latere datum was verschoven. Maar die 80 kregen een lied speciaal aan hen opgedragen, en het hele publiek kon door al die ongemakken genieten van 2 extra liedjes. Hoewel de sfeer er de hele tijd behoorlijk goed inzat, kwam de hele zaal kwam pas echt in vuur en vlam te staan toen Ayo Technology werd ingezet, nog altijd zijn bekendste hit in Duitsland. Onvoorstelbaar hoe de hele zaal plots compleet in overdrive ging, 1500 man het refrein keihard horen meezingen, het doet wat met een mens! Milow zelf genoot er ook dubbel en dik van, en maakte er meteen een extra lange versie van.

Helaas komt aan alle mooie liedjes een eind, en na een reeks van 5 akkoestische bisnummers kwam ook dit concert tot een eind. Al betekende dat nog niet dat het tijd was om naar huis te gaan, bijlange niet!
Ruby kocht zich een Milow t-shirt, en met ons drietjes kochten we de cd van Martin & James. Deze twee vriendelijke Schotten hadden bij het signeren behoorlijk veel last met de Duitse namen, en Lien werd er dankzij de hanenpoten van Martin bijna Lion… Maar goed, de beide heren gingen met de glimlach (en één keer met gesloten ogen) met ons op de foto en ons album werd vakkundig voor ons drietjes gesigneerd. Jonathan nam de moedige beslissing om na het concert zelf ook nog te komen signeren, en daar konden we natuurlijk niet aan weerstaan! De lange wachtrij was al behoorlijk ingekrompen toen wij ook begonnen aanschuiven, en toen het bijna aan ons was, kon ik amper mijn lach inhouden bij het aanhoren van boeiende gesprekken (over alcoholstiften die niet deugen) tussen Jonathan en zijn roadie. Toen ik Jonathan dan wat later mijn foto van vorig jaar voor zijn neus duwde, was de verbazing bijzonder groot: ‘Alsemberg? Gij komt uit België of wa??’ Waarop de roadie meteen inpikte ‘Ik wist het, dat er iets niet juist was! Ik heb je daarnet wel zien lachen met ons gezever!’ Waarop nog een leuk gesprekje volgde. Hoewel de security steeds maar weer teken deed dat ik verder moest opschuiven, bleef Jonathan lustig verder babbelen. Het was voor ons beide leuk om gewoon wat in het Nederlands te kunnen zeveren, tot grote verbazing van de overgebleven Duitse fans!

Toen we uitgeput de zaal verlieten, wachtte ons nog de vreselijke taak om te voet naar Laura haar kot terug te keren. De S-Bahn zou nog een halfuurtje op zich laten wachten, en dan konden we maar beter te voet vertrekken. Bij deze de tip van de week om pijnlijke voeten te verzorgen: strek je benen tegen de muur en daarbij hou je voeten zo hoog mogelijk! Hoewel het eruit zag alsof we voor het slapengaan nog aan yoga deden, hielp het wonderwel!

***

12-10-2009: Van Mainz naar een soirée belge

Zaterdagmorgen kwam heel, heel langzaam op gang. Nog compleet overdonderd door de vorige avond werden we alle 3 met kleine oogjes wakker, om meteen alle muziek van de vorige avond uit te wisselen! Het gesigneerde hoesje werd vakkundig gekopieerd, geknipt en geplakt zodat we alle 3 onze eigen versie mee naar huis konden nemen.

Een paar koppen thee en heerlijke ovenverse broodjes later kwam er weer leven in de brouwerij. Met ons drietjes, Laura als gids/geografe natuurlijk op kop, trokken we nog eventjes de stad in. De lessen moeten nog beginnen, ik kan het me dus nog permitteren om de toeriste uit te hangen en lustig fotootjes te trekken. We slenterden langs boekenwinkels, hadden een levendige discussie over de volgende Twilight-film (komt hier uit op 20 november) en Ruby en ik kwamen al snel tot de vaststelling dat we de dag ervoor nog een groot deel van de stad ‘verpasst hatten’. Achja, meteen een reden om nog eens terug te komen!

Moe maar tevreden kwamen we terug bij het station aan, en werd het tijd om afscheid te nemen. Voor de eerste keer eens een afscheid zonder neiging tot traantjes bij Ruby en mezelf: tegen alle gewoontes in gaan we elkaar heel snel terugzien! Bij het instappen van de trein beloofden mijn twee maatjes me ook nog dat ik hen altijd voor een concert mag meevragen, Milow liet duidelijk een heel diepe indruk na en mijn muzieksmaak is bij deze goedgekeurd!

Enkel tijdens de treinrit was me een beetje rust gegund, in Saarbrücken wachtte er namelijk nog een rendez-vous met de Aurélien en zijn vriendin. Met dank aan Saskia om onze avonden met Belgische dates te vullen! We genoten van een heerlijke pizza in ons favoriet adresje tot nu toe- Vapiano – en we hadden meteen ook de ideale gelegenheid om onze mondelinge vaardigheden in het Frans bij te schaven. Zeg nog eens dat Walen en Vlamingen niet met elkaar overeen komen… De avond ging ontzettend snel voorbij en na een stevige avondwandeling in de stad werd het tijd om mijn eigen vertrouwde bedje nog eens op te zoeken.

Dat er op zondagmorgen werd uitgeslapen, verbaast waarschijnlijk niemand. Maar ik maakte wel tijd om mijn kot een beetje op orde te zetten én de eerste lading kleren hier te wassen. Dankzij een schitterende samenwerking slaagden Saskia en ik er in om letterlijk en figuurlijk zonder kleerscheuren ons wasje te doen. Al moet ik toegeven dat het eventjes spannend was toen ik de kleren uit de droogkast haalde. Missie volbracht!

En om aan een verzoekje van de papa te voldoen in verband met mijn kookkunsten tot nu toe, ik sloot de avond af met heerlijk zelf op de pan gebakken croque-monsieurs!

***

*** 15 – 31 OKTOBER ***

17-10-2009: Eén week Duitse Uni = veel vakken en weinig zekerheden

Maandag 12 oktober, de start van het nieuwe academiejaar aan de Universität des Saarlandes

… begon meteen met een dag zonder les. Probeer daar maar de logica van in te zien!
Gelukkig was er voor ons wel nog een info-moment voor het departement Vertalen en Tolken. Daar kregen we natuurlijk ook weer een hele stapel papieren mee, ik word stilaan wanhopig bij het zien van de ontzagwekkend hoge stapel Anmeldeformulare op mijn bureau.

Dinsdag:
8.30-10.00*: Jetzt geht’s los, met een les die geschrapt was zonder medeweten van de studenten. We gingen onze frustratie dan maar in het Ausländercafé met een koffie verzachten.
10.15-11.45: De eerste echte les van het semester, toch nog! Herr Egler wenst ons van harte welkom in zijn les ‘Einführung ins Internet und HTML‘ Deze les is meteen een schot in de roos, met dank aan de Erasmussers van vorig jaar. Een computerles waarbij de theorie meteen kan worden uitgetest aan de praktijk en om punten te krijgen aan het einde van het semester, volstaat het om een project te maken. Op het einde van de les maakten we ook nog kennis met Evy en Nathalie, twee sympathieke Erasmus-collega’s die in Antwerpen studeren.
11.45-14.15: Middagpauze
14.15-15.45: Vertalen, Duits-Frans. Een vrij overbodige les, want het ging om een beginnersles die bovendien slechts 1,5 ECTS-punten telt. Gelukkig stond de prof ons na de les met veel enthousiasme te woord en hielp hij ons aan een nieuwe les. Volgende afspraak, dinsdag van 12.15 tot 13.45
16.15-15.45: Europees recht, ‘Europarecht’, of dat was toch de bedoeling. Helaas daagde er naast ons maar één andere studente op en was ook deze les zonder medeweten geschrapt. Volgende week een nieuwe poging dan maar!

Woensdag:
8.30-10.00: Tekstvaardigheid Duits, ‘Sprache im Kontext’. Deze theoretische les over pragmatiek in het Duits riep heel wat herinneringen op. Enerzijds hebben we dat vak vorig jaar al gehad voor Nederlands, anderzijds was ik toen ook heel tevreden dat ik geslaagd was en dat ik het niet opnieuw moet doen. We wachten nog even af of we dit vak echt gaan opnemen in ons Learning Agreement.
10.15-11.45: Literatuur Duits, Met ‘Einführung in die deutsche Literatur‘ hebben we eindelijk nog eens een les die precies inhoudt wat we zoeken! Er werd nog geen les gegeven, maar de lesinhouden zien er in elk geval veelbelovend uit!
12.15-13.45: Mondelinge vaardigheden Frans, ‘communication orale‘. Bij aankomst bij deze blijkbaar overbevolkte les werden we vriendelijk maar kordaat gevraagd te wisselen naar de les op vrijdagmiddag.
17.00-17.10: Infomoment over ons keuzevak: Deens! Alweer een staaltje Duitse humor van de bovenste plank: nadat iedereen zich had neergezet, zich had aangemeld op het inschrijvingsformulier en een klein beetje praktische info over het verloop van de lessen had gekregen, konden we weer vertrekken.

Donderdag:
10.15-11.45: Duitse spreekvaardigheid, Het vak ‘Spracherwerbsttheorien und Mehrsprachigkeit’ leek op het eerste zicht perfect, tot bleek dat Erasmusstudenten voor dit vak 5 ECTS-punten krijgen, wij hebben er maar 3 nodig. Maar het vak lijkt wel boeiend te zijn, nog eventjes afwachten hoe we dat rekenkundig in orde kunnen krijgen.
14.15-15.45: Europees recht, tweede optie. Een op zich wel boeiende les over Duitsland/Frankrijk en hun rol in de Europese unie. Alleen het examen zagen we niet meteen zitten omdat het een ontzettend moeilijk vak belooft te worden. We hopen dat we als Erasmussers een paper mogen indienen over één van de thema’s, maar dat weten we pas volgende week.

Vrijdag:
14.15-15.45: Frans mondelinge vaardigheden – ‘communications orales’ – poging twee. We zijn met welgeteld 10 dappere studenten die (onder lichte dwang na woensdag) zich hebben aangemeld. Waarvan er dan ook nog eens 4 Erasmussers zijn. De les lijkt op wat we in de voorbije twee jaar gehad hebben in Gent, en het ziet er ook wel naar uit dat we hier onze spreekvaardigheden ferm kunnen aanscherpen.

Nu ik het hier allemaal nog eens neerschrijf, lijkt het allemaal een fluitje van een cent. Maar ik kan jullie verzekeren dat er aan dit uurrooster uren van opzoekingswerk, puzzelen, gevloek en gejuich vooraf gingen. Het was een week met ups en downs, met de ene keer vreugde omdat de puzzel perfect klopte, met een paar uur later dan toch weer een stevige vloek omdat er een bepaald vak weer roet in het eten gegooid had. Maar ik moet zeggen dat de Brugs-Zottegemse tandem het tot nu toe nog altijd goed doet, we proberen elkaar in elk geval door de dipjes heen te helpen!

En dan hebben we nu nog altijd geen vast uurrooster, want Frans literatuur ontbreekt nog in het hele verhaal. Het zoeken naar Franse literatuur is al een klucht op zich, en het hangt nog van ontzettend veel factoren af welk vak we hiervoor kunnen nemen. Duim gewoon allemaal mee dat de les HTML op dinsdagnamiddag nog een tweede keer gegeven zal worden!

* Jawel je leest het goed, de lessen duren hier maar 90 minuten

***

21-10-2009: Freizeit in Saar et une belle journée à Metz

Na een week vol lesroosterperikelen, was het tijd voor een grote dosis ontspanning!

Op donderdagavond was er een Stammtisch gepland, een avond waar je Duitse studenten en Erasmusstudenten kan leren kennen, maar omdat de Belgjes een beetje laat waren met hun planning, was er van die Stammtisch niet veel meer te merken. We lieten het niet aan ons hart komen, Saskia en ik hadden het hilarische gezelschap van Aurélien die Franse moppen tapte alsof zijn leven er van afhing. Saskia kan al beginnen oefenen om ze op het thuisfront correct na te vertellen. We hadden nog het plan om naar de Starbucks te gaan, maar door de immense koude besloten we om ons te gaan opwarmen in een gewoon cafeetje. Ik moet zeggen dat de warme chocomelk er bijna even heerlijk smaakte!

Na de les van vrijdag stond er zowaar nog een Belgenavond op het programma! Ik leerde eerst Evy en Nathalie, 2 supersympathieke collega’s uit Antwerpen de Vapiano kennen, en later op de avond gingen we met z’n allen (met Aurélien en Saskia nu ook in het gezelschap) naar de cinema. Geen Coco avant Chanel dit keer, maar een echte Duitse film die zowaar bekroond werd met een Gouden Palm. (zie http://www.youtube.com/watch?v=rUUuD0oh81o&feature=channel voor een voorsmaakje) Het was geen gemakkelijke film, het feit dat de verteller niet zo duidelijk articuleerde zorgde ervoor dat ik het volledige verhaal niet altijd begreep, maar ‘Das weiße Band’ liet op ons allemaal wel een grote indruk na.

Zaterdagmiddag ging het dan richting Metz. Dat is het allerleukste aan Saarbrücken, je staat in een mum van tijd in een ander land! In het station was het wel eventjes zoeken naar het juiste spoor, Gleis 2 was vakkundig ergens op een perron achteraan verstopt. Maar zelfs die hindernis wist ik te overwinnen! In Metz stond Catherine me al op te wachten, het was een heel hartelijk weerzien met een van de jongste deelnemers uit Hanau! Gelukkig kende zij de stad en beetje, en vonden we zonder al te veel problemen het stadscentrum. Het was al na de middag toen we aankwamen, en onze maagjes lieten duidelijk verstaan dat het shoppen beter nog wat op zich zou laten wachten. Onze timing was perfect, want nog voor we goed en wel plaats hadden gevonden in een bistro, viel de regen met bakken uit de hemel. We namen dan maar rustig de tijd om een heerlijke lasagne te eten en wisselden de laatste nieuwtjes uit. De weergoden waren ons na de maaltijd duidelijk stukken beter gezind, want het zonnetje was alweer van de partij. Tijdens een wandeling door de stad was ik meteen helemaal verkocht, de leuke huisjes en straatjes vol gezellige winkeltjes stalen meteen mijn hartje. La douce France blijft verbazen! Nadat we eerst nog een aantal foto’s namen als souvenir, slenterden we nog een beetje door de winkelstraten en babbelden er lustig op los. Mijn Franse mondelinge vaardigheden worden er daardoor in elk geval niet slechter op!

Met pijnlijke voetjes keerden we terug naar het station, en voerde de trein me terug richting Saarbrücken.

Maar daar hield het nog niet bij op, op zondag verwachtte ik namelijk mijn allereerste gasten, nämlich meine allerliebste Rubi und Kaddie. Blijkbaar kennen de Duitsers beter hun weg in Saarbrücken dan de arme Belgjes, want zij vonden met sprekend gemak Preußenstraße. Na een korte rondleiding en goedkeuring van mijn stekje werd al snel duidelijk dat we alle drie een reuzehonger hadden. Al gingen we dit keer niet voor de gemakkelijke manier, nee we zouden zelf koken! Kaddie had een gigantische picknickmand mee om de 2 dagen door te komen, en daar maakten we handig gebruik van. We slaagden er in om in een mum van tijd met een geheim recept een heerlijke tomatensoep op tafel te toveren. De oogjes van mijn gasten vielen bijna toe eens alles afgeruimd en afgewassen was, en ze hadden duidelijk nood aan een siësta. Geen probleem, terwijl zij een beetje slaap inhaalden, stortte ik me op Duits artikel over de conferentie van Kopenhagen dat moest worden samengevat en vertaald. Zeg nu nog eens dat ik hier alleen maar op vakantie ben!

Tussendoor probeerde ik hen ook wat Nederlandse woordjes te leren, maar dat was toch niet zo gemakkelijk als ik gedacht had. Alleen de bekendste passages uit Harry Potter en Twilight begrepen ze in het Nederlands, het is in elk geval beter dan niets.

’s Avonds maakten we het ons gezellig, sfeerverlichting en massa’s koekjes en chips inbegrepen! We bekeken een aantal fragmenten van mijn dvd’s (de dvd van Twilight blijft scoren) en we besloten om de komende 2 avonden een ‘Zac Efron filmmarathon’ te houden. Al was het na 2 High School Musical films toch tijd om een paar uurtjes te slapen.

Het duurde eventjes voor we alle drie de moed vonden om op te staan, maar de unief was onverbiddelijk en om 12u moest ik naar de les. De literatuur uit de 17e eeuw kon me helaas niet zo hard boeien en ik was ontzettend blij toen ik 2 uur later terug in de Preußenstraße stond. Het weer zag er stukken beter uit dan de dag ervoor, dus besloten we om een frisse neus te halen en door het park naar de stad te wandelen. Met onderweg natuurlijk genoeg pauzes om foto’s te maken! We pasten de coolste mutsen, legden samen voor een verzamel-cd van Disney, kochten een paar kaartjes en gingen ons ten slotte in de Starbucks verwarmen. Na een ietwat moeilijke terugweg (waarbij we een aantal keer de verkeerde straat kozen op zoek naar de Lidl) zorgden we opnieuw zelf voor het avondeten, heerlijke macaroni!

Eens ook de afwas gedaan was, installeerden we ons op het bed en het was duidelijk dat het grote bed ontzettend veel voordelen heeft als er bezoek is! De voorraad koekjes en chips was nog ruim voldoende voor onze laatste avond samen en het vervolg op onze filmmarathon kon beginnen. Dit keer waren High School Musical 3 en 17 Again aan de beurt. Zac Efron was blijkbaar zo aangenaam om naar te kijken dat mijn liefste Duitse vriendinnen het niet eens erg vonden om de film met Nederlandse ondertiteling te bekijken, bij gebrek aan een Duitse vertaling op de dvd. Al moest ik af en toe eventjes de film pauzeren om wat extra uitleg te geven.

Veel te laat sloten we onze avond af, en helaas liep op dinsdagmorgen om 6u de wekker onverbiddelijk af en was het tijd om afscheid te nemen.

***

28-10-2009: Week 2, op zoek naar… Frans Literatuur

Week 2 aan de Uni des Saarlandes was een lange week, maar het leverde ons eindelijk een volledig Learning Agreement op!
Maandag:
12.15-13.45: ‘Littérature du 17ième siècle’… De eerste les van de week, en meteen een eerste poging om een vak te vinden dat equivalent is met Literatuur Frans. De les op zich viel eerst nog beter mee dan gedacht, maar de weinige uurtjes slaap van de nacht ervoor en het feit dat de stem van de prof belachelijk vaak de hoogte inging, zorgden ervoor dat de tijd tergend traag verstreek. Het zou leuk zijn om een gelijkaardige les te vinden die een overzicht biedt over de volledige Franse literatuur, maar dat is niet zo gemakkelijk te vinden. De eerste les bood een kort overzicht over de 17e eeuw, maar hoe moet dat nog 14 weken verder?

Dinsdag:
8.15-10.00:Einführung in die Sprachwissenschaft’. Na de geschrapte les van vorige week was de prof dit keer wel present. En hoe?! Professor Andreeva is een pittige Bulgaarse, en dat laat zich ook duidelijk horen in haar Duits. Het is fijn te weten dat niet alleen de Belgen sukkelen met de Duitse lidwoorden, het ging de ene keer over DER Affe, een beetje later dan weer over DAS Affe, om even later toch maar weer DIE Affe te vernoemen. Recht voor de raap probeerde ze ons een inleiding in de Fonetik te geven, en met een aantal grappige anekdotes over sprekende liften slaagde ze daar wonderwel in. Op het einde van de les gaf ze ook nog eens mee dat als we een geschreven taak aan haar moeten afgeven, we dat moeten schrijven ‘wie für einen Idioten’. (Omdat ze het cyrillisch schrift gewoon is en alle mogelijke varianten van het Latijns schrift niet altijd kan ontcijferen.)
10.15-11.45: Op zoek naar Frans literatuur, deel twee! We kwamen terecht in een of andere zweverige les over ‘les mélancholies‘. Veel meer dan dat heb ik tijdens die 90 minuten helaas ook niet begrepen.
12.30-14.00: Vertalen Frans. Waarschijnlijk zowat de aangenaamste les van allemaal! Professor Bastian gaf ons zowaar bijna privéles, want er kwamen in totaal maar 6 studenten opdagen, waaronder 3 Belgische Erasmussers. De les verliep precies zoals we dat van een goeie les vertalen verwachten: een grondige aanpak van de brontekst, we kregen extra uitleg over de context en alle taalproblemen werden uit de doeken gedaan.
14.15-15.45: HTML. Omdat de les van Frans toch niet zo geschikt leek te zijn als we hoopten, maakten we de les eenmalig in de namiddag mee. We kregen eerst nog eens de inleiding van de eerste les te horen en konden vervolgens vooral professioneel met onze vingers draaien omdat de computer ons weigerde in te loggen in het systeem. Achja…

Woensdag:
8.30-10.00: Derde keer goeie keer, ‘Einführung in die französische Literatur‘ is eindelijk de les Franse literatuur waar we al zo lang naar op zoek waren! Het zal wel heel wat voorbereiding vragen aangezien het een Proseminar is, maar de les zelf was gewoon bijna te mooi om waar te zijn. Er werd meteen een duidelijk overzicht over de verscihllende periodes gegeven, een literatuurlijst werd opgemaakt en alle teksten die we moeten voorbereiden, worden in de klas grondig besproken. Ik had nooit gedacht dat ik me zo over een lesverloop zou verheugen!
10.15-11.45: ‘Einführung in die deutsche Literaturwissenschaft’– of simpelweg Duits literatuur. De eerste echte les van het semester voor dit vak, en meteen viel op dat er een aantal dingen overeenkomen met de les van het uur hiervoor. Altijd handig!
14.15-15.45: Interkulturelle Textkompetenz: Na de middag kwam er helaas een dipje aan, we zochten naar een equivalent voor Tekstvaardigheid Duits, maar vonden niet echt wat we gehoopt hadden. Voor de derde keer vandaag ging het over ‘Wat is een tekst’, en dat was voor mij duidelijk een keertje te veel. Na de inleiding kregen we allemaal een kookrecept om te analyseren… juist ja, niet echt waar we naar op zoek waren…
15.45-18u: Pauze, Saskia en ik ploften neer in de zeteltjes van het C5.2 gebouw en moesten eventjes bekomen van de dag.
18.00-18.30: We wachtten tevergeefs op onze eerste les Deens, de prof bleek afwezig te zijn, maar blijkbaar had niemand gezien dat de les geschrapt was. Behoorlijk frustrerend aangezien we 2 uur lang gewacht hadden.

Donderdag:
10.15-11.45: ‘Spracherwerb und Mehrsprachigkeit’. Deze les hadden we al goedgekeurd, en onze verwachtingen werden meteen ingevuld. Een boeiende les (nooit gedacht dat ik het zou menen!) die alle moeilijkheden van de voorbije dagen eventjes doet vergeten. We kregen er na de les nog goed nieuws bovenop: we krijgen hiervoor maar liefst 6 studiepunten, waardoor dit vak equivalent is voor twee vakken in Gent.
14.15-15.45: ‘Zukunft der europäischen Integration’: Het goede nieuws bleef maar komen, we mogen voor dit vak zowaar een vervangende taak schrijven! Geen Klausur voor de Erasmussers, volgende week kunnen we bij de prof langsgaan om het thema te bespreken. Tijdens de les was het ook bijzonder sympathiek dat hij de inhoud een beetje aanpaste aan de Belgjes in de les en hij zich niet alleen met Frankrijk en Duitsland bezighield.

’s Avonds was het dan eindelijk eens tijd om de was te doen! Na twee weken begon mijn kleerkast er een beetje dramatisch leeg uit te zien… Het duurde nog tot 22u vooraleer alles gewassen en gedroogd was, en toen moest het strijken nog beginnen! Onder het motto: ‘Alles is beter dan op vrijdag vroeger te moeten opstaan dan ik van plan was’, begon ik op dat late uur nog aan mijn gigantische berg strijk. Gelukkig hielden een twintigtal disneyliedjes me daarbij aangenaam gezelschap! Om middernacht kroop ik dan uiteindelijk moe maar tevreden in mijn bedje.

Vrijdag:
14.15-15.45: Rond de middag kroop ik uit mijn bedje, ik had een behoorlijke slaapachterstand goed te maken en wat later kon de laatste les van de week beginnen. ‘Communication orale‘ is best wel een leuk vak om de week mee af te sluiten, zeker als een grappige Italiaan halverwege de les nog komt binnenvallen.

Bij deze nog eens helemaal officieel: we hebben voor elk vak een equivalent gevonden en daarmee is ons Learning Agreement eindelijk af! Nu nog laten ondertekenen en alle aanmeldingen/ inschrijvingen zijn voorgoed van de baan!


*** NOVEMBER ***

09-11-2009: Family time!

Het laatste weekend van oktober was gereserveerd voor een bezoekje van mama en papa! Op zaterdagvoormiddag kwamen ze aan, ongelooflijk maar waar: de gps stuurde hen meteen in de juiste richting! En wat nog beter was voor mij, ze hadden meteen ook één en ander mee om mijn kasten een beetje bij te vullen. Ik was al bijna vergeten dat de Belgische chocolade zelfs door de Duitsers niet te evenaren is. Maar ik had ook nog een kleine verrassing in de koelkast, er wachtten zowaar 2 pintjes op mijn allerliefste papa te wachten!

Eens ze allebei gerustgesteld waren dat ik het na 3 weken Saarbrücken nog steeds heel goed stel, vertrokken we voor een wandelingetje naar het park. We kuierden langs de winkeltjes en gingen ondertussen ook op zoek naar schoenen voor monsieur Jean. Maar aangezien onze papa niet de gemakkelijkste klant is, werd al snel besloten om deze aartsmoeilijke zoektocht in Zottegem verder te zetten. We sloten de dag af in ‘La Bastille’ waar we genoten van een heerlijke steak met frietjes! Toen er wat later op de avond ook nog een sms’je binnenkwam dat ECO zowaar de belangrijke * kuch kuch * match tegen Kluisbergen had gewonnen, kon de avond helemaal niet meer stuk.

Op zondagmorgen was het tijd voor drie grote hiep-hiep-hoera’s om de verjaardag van papa te vieren! Het was dan ook nog eens de allereerste keer dat hij die in het buitenland mocht vieren, van een primeur gesproken! Saskia mocht natuurlijk delen in de feestvreugde en kwam hier aperitieven. Nadat we zowat al onze belevenissen van de afgelopen weken hadden verteld, gingen we opnieuw richting stadscentrum, bij Tante Maja kregen we dan schnitzels als feestmenu voorgeschoteld.

Na een rustig weekendje in Saarbrücken ging de Peugeot op zondagnamiddag richting België, en ik kon ik me al beginnen voorbereiden op het volgende weekend…

Want dan kwam de familie Broekaert op bezoek! Om half twaalf op zaterdagvoormiddag belde de voltallige familie (met Ilya erbij) aan in de Preußenstraße en kon het drukke programma beginnen! Tante Marijke, Nonkel Jo en nicht Dorien keurden mijn studiootje terwijl neefje Dries zijn uiterste best deed om er ondertussen voor te zorgen dat Ilya geen brokken maakte in de gang. Wat later gingen we dan op stap, richting Sankt-Johann Mark, we onze buikjes vulden met een typische Duitse maaltijd. Daarna lieten Dorien en ik ons volledig gaan in de winkelstraat. We pasten foute (lees ‘roze’) kleren en hielden een hilarische shoot in de H&M.

Later op de avond kwamen we eventjes tot rust met een warme chocomelk in de Starbucks, en eens we terug waren in de Preussenstrasse, deden we een poging om naar een film te kijken. De samenwerking tussen de laptop, de dvd en mezelf kende een absoluut dieptepunt, pas na 40 minuten kwam Ratatouille eindelijk tot leven! Maar het was het wachten meer dan waard, het blijft één van mijn absoluut favoriete films! Voor we in ons bedje kropen, keken we nog vol nostalgie naar oude Samson videoclipjes en lieten we ons volledig gaan op Guustje zijn vliegtuiglied. Ik hoop dat de zotte foto’s van die avond niet snel openbaar gemaakt worden. (Hint hint Dorientje)

Zondagmorgen werd het weer wat serieuzer, we moesten immers de trein van 9u halen, en dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan als er geen bussen rijden. Gelukkig was de S-Bahn onze redder in nood en kwamen we zelfs nog te vroeg in het station aan. Ondertussen deed ik mijn goeie daad van de dag en hielp iemand een ticket te bestellen via de automaat.

Na een halfuurtje sporen kwamen we in Merzig Hauptbahnhof aan, en pikte de rest van de familie ons op. Een dagje Saarland kon beginnen! De eerste stop van de dag: de Saarschleife! Jammer genoeg waren de weergoden ons niet zo gunstig gezind dit keer, een dikke laag mist verborg het mooie uitzicht… Maar we namen toch vlug een kijkje aan het water. Ik maakte een paar foto’s en Ilya maakte kennis met een kwaadaardige zwaan. Er zat niets anders op dan meteen weer door te rijden terwijl we hoopten op beter weer in de namiddag. Tweede halte van de dag was Mettlach, waar alleen maar konden genieten van het uitzicht op het kerkje: het museum van Villeroy & Boch was helaas gesloten op 1 november. Maar we – vooral tante Marijke – gaf de moed nog niet op, verder naar Saarburg dit keer.

We reden langs de Saar (nooit gedacht dat ik de rivier nog zo veel zou zien tijdens mijn verblijf) en de voltallige familie Broekaert deed een poging om hun kennis van het Duits bij te schaven. Laten we het erop houden dat Jean-Marie Pfaff niet moet onderdoen voor hun kunnen! Maar weiter ging’s! En een beetje later kwamen we in de Kirchstrasse van Saarburg aan, al was het dorpje op het eerste zicht toch ook weer een beetje teleurstellend. Niet getreurd, een kleine wandeling zou iedereen goed doen en bleek onze redding. Tip van de week: niet het nieuwe gedeelte van dit stadje is de moeite waard, wel de Altstadt! We wandelden een stukje verder, staken de Saar over en… werden bijna door een trein overreden! Geluidssignalen bij een overweg kennen de Duitsers niet, en in plaats van halve slagbomen gebruiken ze hier een volledige afsluiting. Het scheelde niet veel of we hadden een blind date met de Deutsche Bahn!

Maar goed, zelfs dat hield ons niet tegen. In Saarburg Altstadt keken we verwonderd naar de watermolens en zagen zelfs een klein watervalletje. De derde keer was duidelijk de goeie keer. Wat later bezochten we er ook nog de oude burcht, de toren bood ons een prachtig zicht op de Saarvallei.

En na dit stadje waren we niet meer te stoppen! ‘Iimmer geradeaus‘ richting Trier! Mevrouw de gps bracht ons zonder problemen naar een parking en al snel stonden we aan de voet van de Porta Nigra. Na een kleine hap bezochten we de leukste plekjes in de stad, geholpen door een paar stadsplannetjes en Dorien haar schitterende oriëntatie. Ohja, eventjes vergeten vermelden dat ondertussen onze fototoestellen amper het aantal gemaakte foto’s nog konden bijhouden.

Maar Trier was niet onze laatste stop van de dag, we wilden nog altijd de Saarschleife zien! Gelukkig was de mist tegen de namiddag bijna volledig opgetrokken en werd het prachtige zicht ontsluierd. Zeker een aanrader voor iedereen die naar Saarland komt. (Deze blog begint meer en meer op een toeristische folder te gelijken)

We sloten de avond af bij de Italiaan, op verzoek van Dries. En na een heerlijke echte warme chocomelk op de boerderij in Merzig, kon het drukke weekend afgesloten worden. Al hielden we ’s avonds nog een vier- op- een-rij-toernooi, en ik moet het hier toch even kwijt: de familie Broekaert werd er professioneel afgemaakt door ondergetekende! Om ervoor te zorgen dat ik mocht blijven slapen die nacht, liet ik nonkel Jo natuurlijk zijn laatste spelletje winnen!

Maandagmorgen was er nog net tijd genoeg om in te pakken en weg te wezen! De Broekaert family vertrok terug richting België, maar waren wel zo vriendelijk om me stipt op tijd aan het station van Merzig te droppen, zodat ik ook niet te laat terug zou zijn in Saarbrücken.

Vielen Dank, es war wunderschön!

***

10-11-2009: week 3-5: we blijven vol spanning wachten op Deens

De weken aan de Uni-Saarland vliegen ondertussen voorbij!

Gelukkig hebben we op maandag steeds een vrije dag, de drukke weekends eisen af en toe hun tol en het is leuk om eventjes tot rust te komen en de lessen bij te houden!

Dinsdagmorgen was tot nu toe steeds een leuke start, de Bulgaarse docente Andreeva slaagde er steeds in om ons eventjes de slappe lach te bezorgen met haar uitspraken. Zo stak ze haar verbazing niet onder stoelen of banken toen een student in zomeroutfit te laat de klas binnenkwam en kreeg met een verbaasde ‘wow!’ iedereen aan het lachen. Ook met de namen van de studenten had ze nogal wat problemen. Helaas is het hoofdstuk ‘fonologie’ nu afgerond, en krijgen we deze week les van een andere docent. Al zullen we het niet betreuren dat we geen huistaken meer moeten maken over ‘frikativen und stimmhafte Phonemen’
De lessen HTML kenden een vrij langzame start, met dank aan eigenzinnige computers in het CIP-lokaal. Over de lessen vertaling waarmee we de dinsdag afsluiten, voorlopig ook nog geen klagen. In tegendeel, het is bijna privéles aangezien we maar met een vijftal studenten deze les volgen. Het is niet altijd evident om te vertalen vanuit een vreemde taal naar een andere vreemde taal, maar we doen ons best!

Woensdagmorgen verliep de ene keer al wat sneller dan de andere. 2 lessen literatuur na elkaar zijn een niet zo ideale combinatie, maar het feit dat er af en toe dingen overlappen, maakte het dan weer gemakkelijker om te volgen.Ook tijdens de lessen Frans literatuur zijn de onderwerpen niet altijd even interessant, we zitten bij een groep eerstejaars en dan krijg je een les zoals ‘hoe vat ik een tekst samen’… Maar dat is geen reden om te klagen, het is beter dan 15 weken alleen maar literatuur uit de 17e eeuw. Al kende de les een behoorlijk dieptepunt toen we op eigen houtje een film moesten bekijken. Ine, Saskia en ik offerden 93 minuten van onze kostbare tijd op aan een vreselijk saaie Frans- Afrikaanse film, het einde van de film werd in elk geval op spontaan gejuich van ons drietjes onthaald!
De woensdagavonden verliepen tot nu toe nog altijd steeds zonder Deens, de docente is ziek geworden. Hopelijk kunnen de lessen binnenkort eindelijk van start gaan!

Op naar donderdag! Mijn favoriete les valt nog steeds op donderdagvoormiddag. We zien allerlei theorieën over taalverwerving en over meertaligheid. En dat is tenslotte waar onze richting om draait. Ondertussen is ook duidelijk geworden dat we naast het  examen ook nog van 3 lessen een ‘Protokoll’ moeten schrijven om onze studiepunten te krijgen.
In de namiddag gaan de lessen over Frankrijk, Duitsland en de toekomst van Europese integratie verder, al hebben we voor deze les ook de toestemming gekregen om een alternatieve taak te maken in plaats van de gebruikelijke Klausur. Met dank aan het Verdrag van Lissabon en de grote kans dat een Belg de eerste Europese president wordt!

Vrijdag bolden we tenslotte uit met ‘communication orale‘, al wisselt de opkomst nogal. Maar met deze les rutschen wir gerne ins Wochenende. Zolang er geen eigenzinnige Duitser plots de les komt binnen wandelen en even later steeds consequent de meningen van de andere studenten afbreekt, zoals de laatste les het geval was…

***

15-11-2009: Weekendje thuis!

Van donderdag 5 tot maandag 9 november zette ik voor het eerst in zes weken nog eens voet op Belgische bodem!

Mama en papa waren me komen halen in Saarbrücken op donderdagavond, zodat ik op vrijdag niet de hele dag op de trein zou moeten doorbrengen. Het voelde behoorlijk vreemd om thuis te komen, ik moest mijn best doen om niet meteen verloren te lopen! En wat een luxe om een aparte keuken, een aparte living, badkamer en slaapkamer te hebben!

Mijn eerste dagje thuis verliep vrij rustig, ik had tijd om een beetje uit te slapen. ’s Avonds was het gedaan met de rust! Taxi Stefanie stond immers paraat om me te ontvoeren voor een avondje bowling in Gent! Na een levensgevaarlijke rit tussen de Balegemse grachten, werden alle gasten opgepikt en vertrokken we met z’n vijven richting Overpoort. En eens daar aangekomen stond ook Tine paraat voor een avondje plezier! Al snel blonken Dennis, Alina, Miss Cocktail, Awooga, Steffer en Paars op het scorebord. Mijn bowlingkwaliteiten blijven behoorlijk povertjes, en ook Tine raakte af en toe lichtjes gefrustreerd omdat de kegeltjes niet altijd vielen zoals gehoopt. Maar we lieten het niet aan ons hartje komen en hadden nog heel wat te doen naast de bowlingbaan. Zo hielden we een ware bowling-fotoshoot en showden de meisjes de immer stoere bowlingschoenen tijdens een dansje. Tijdens het inoefenen van de wave en van coole vreugdedansjes bevonden we ons tussen een bijna-ruzie tussen onze bowlingbaanburen. Uiteindelijk was Stefanie de verdiende winnares van het eerste spelletje, al moet ook vermeld worden dat Dennis revanche nam tijdens het tweede spel en met 205 punten op de eerste plaats eindigde.
Na de bowling begonnen de maagjes te knorren, en dus gingen we natuurlijk richting frietkot!

Het was meer dan leuk om terug up-to-date te zijn van alle roddels uit Gent en om alle verhalen uit Saarbrücken te kunnen vertellen. Al kwam aan de avond veel te snel een eind, en bracht Taxi Stefanie iedereen weer veilig thuis! Bij deze hier nog eens bedankt voor de fijne avond!

Op zaterdag kon ik weer uitslapen en had ik eindelijk tijd om me door de grote berg aan videocassettes te worstelen. ‘Lost’ gaf ik na 4 afleveringen op, het was al te lang geleden om nog mee te zijn met het toch al veel te ingewikkelde verhaal. Dus stortte ik me maar op De Rodenburgs. ’s Avonds was het dan tijd om wat bij te praten met de familie tijdens het eetfestijn van ECO.

Zondag = Boekenbeursdag! Aangezien ik al sinds het eerste middelbaar geen enkele editie van dit boekenfestijn in Antwerpen gemist heb, kon ik moeilijk weerstaan om dit jaar ook een kijkje te gaan nemen. Dit keer stond Taxi Melleke ter beschikking, en het was een hele opluchting om voor één keertje niet al die tijd in de trein te moeten zitten. Al was mevrouw de GPS in Antwerpen nog eventjes de kluts kwijt, of ze wilde ons gewoon een kleine city-tour aanbieden. Maar goed, we deden er in elk geval niet meer zo lang over om de expo te vinden als vorig jaar (waar we pas 3 uur na ons vertrek onze bestemming vonden).

We hadden geluk dat er dit keer geen overrompelende mensenmassa aanwezig was, en we konden rustig langs alle standjes kuieren. En natuurlijk hadden we ook een lijstje met BV’s die we zeker eens wilden zien, zo signeerde Will Tura zijn boek voor (de mama van) Melleke, was Steph Goossens overrompeld dat we zijn theatervoorstelling gezien hadden, signeerde Bart Moeyaert met veel toewijding zijn 3 jaar oude foto en zijn gedichtenbundel. Kobe van Ketnet dacht blijkbaar dat hij op Ketnet Freezz zat, gewapend met dikke pull en sjaal, en dat terwijl wij daar in een t-shirtje rondliepen… We sloten ons dagje af bij Brahim, die een poging deed om zijn nieuwe tour en boek van Damiaan te promoten. En last but not least, bezorgde ik Mel bijna een hartaanval toen ik met Markske van de Kampioenen een foto wou haha. We sloten ons gezellig dagje typisch Belgisch af: met heerlijke frietkotfrietjes!

En zo kwam ook aan mijn weekendje thuis een einde, en vertrok ik op maandagmorgen terug richting Saarbrücken!

***

30-11-2009: Soirée Chimay & Freiburg

Tijd voor een paar uitstapjes!

Donderdag 12 november werden we allemaal door Aurélien in Dudweiler uitgenodigd voor een heuse Soirée Chimay! Tijdens een weekendje thuis had hij voor alle Erasmussers zowaar een volledige bak Belgisch bier mee, en dat moest zo snel mogelijk geproefd worden. Het was een hele zoektocht om het Wohnheim te vinden, we raakten maar net niet verdwaald in de Saarlandse bossen.

Maar goed, uiteindelijk belandden we één voor één ergens op de 17e verdieping van Wohnheim Guckelsberg en kon het bierproeven beginnen. Al bedank ik Aurélien dat hij ook nog een fles cola en appelsap voorzien had voor de niet-bierliefhebbers. Het werd in elk geval een heel gezellige avond, en naarmate de bak Chimay leegraakte, werd de sfeer er alleen maar beter op, de foto’s spreken voor zich. Toen we wat later op de avond nog het plan hadden naar de Heimbar te gaan, werd de groep eventjes in 2 gesplitst omdat we niet allemaal in de lift zouden passen. En eens de lift naar beneden vertrok, kon de dolle rit beginnen: De groep die boven zou wachten, vond het leuk om op elk knopje van de lagere verdiepingen te duwen… Ik heb in elk geval nog nooit zo lang in een lift gezeten, maar het maakte de pret er in elk geval niet minder op. We hielden dan maar een kleine modeshow tot we eindelijk weer met onze beide voetjes op vaste grond stonden. Helaas tikte de tijd onverbiddelijk verder, en voordat we allemaal in de Heimbar geraakten, was het al tijd om de laatste bus op te zoeken. (Te voet naar huis gaan was dit keer echt geen optie!) Op de terugweg probeerden we onze buitenlandse vriendjes wat Nederlandse woordenschat bij te brengen, en konden de twee Hogentstudentes het niet laten om de Antwerpse collega’s een beetje te pesten.

Godzijdank kozen we ons lesrooster zodanig uit, dat we op vrijdagvoormiddag geen les hebben. Na een paar weken hier in Saarbrücken is al duidelijk geworden dat het een must is om een beetje slaap te kunnen inhalen voordat de les begint. De les ‘communication orale‘ op vrijdagmiddag is dan weer een ideale afsluiter van de week, al blijven de discussies tussen de twee mannelijke deelnemers behoorlijk voor frustraties zorgen. ’s Avonds kroop ik vroeg in mijn bedje om uitgerust te zijn voor de Zis-uitstap naar Freiburg!

Zaterdagmorgen, veel te vroeg liep de wekker af. En heel eventjes spookte het door mijn hoofd ‘och, zo boeiend zal die uitstap wel niet zijn, ik blijf lekker in mijn bedje liggen’. Misschien maar best dat ze de deelnemers op voorhand het geld laten betalen, want dat was op dat moment de enige stimulans om zo vroeg op te staan en naar de unief te vertrekken. Met kleine oogjes wachtten we op de bus, en haalden ons lunchpakket op. En na eindeloos wachten op de bus en gemompel als ‘verdorie, ik had bijna een uur langer in mijn bed kunnen blijven liggen!’ konden we eindelijk vertrekken. Iedereen installeerde zich op een zeteltje… en deed zijn best om zo snel mogelijk weer in slaap te vallen. Enkel Mustafa was wakker, en hield zich bezig met het versieren van onze lunchboxen. Ik kreeg bij het zien van alle slapende mensen spontaan heimwee naar de volksbundkampen, en kon het niet laten om de schone slapers en slaapsters op foto te vereeuwigen. Om nadien zelf ook weer in slaap te vallen natuurlijk!

Maar eens aangekomen in Freiburg werd de slaap al snel verdreven. We kregen er eerst een rondleiding in de stad, en we hadden zowaar de keuze tussen een Engelstalige en een Duitstalige rondleiding. De meerderheid verkoos Duits, wat de verdeling in gelijke groepen natuurlijk net ietsje moeilijker maakte. Maar onze dappere gids trok het zich niet aan, en voerde ons met veel plezier door deze prachtige stad. We zagen de leukste plekjes en kregen grappige verhalen over struikelende politici te horen. Wat later wist de gids ons ook nog te vertellen dat we ons in één van de groenste steden in Duitsland bevonden. Verder zagen we een volwassen versie van Schnappie in de rivier en genoten we volop van de kleine gezellige straatjes. Opnieuw deed de stad me af en toe aan Frankrijk terugdenken. We waren gewoon compleet overdonderd door deze leuke stad. En de Amerikaanse toeristen zijn dat blijkbaar ook als ze op bezoek komen, want ze stellen meermaals de vraag waar zich ergens ‘de toegang tot het zwarte woud’ bevindt. De stakkers denken namelijk dat het zwarte woud namelijk een soort van pretpark is!

In de namiddag kregen we wat vrije tijd. Vooraleer we op koopjesjacht gingen, warmden we ons eerst nog op aan een tas warme chocomelk. Alleen al daarom is het leuk om in de winter buiten te komen! Tijdens onze winkeltocht keurden we een serie pantoffels, testten we parfums en plunderden Evy en Nathalie de H&M. Alleen jammer dat de regen in de late namiddag de spelbreker was, we kwamen half verzopen terug aan in de bus. Gelukkig hadden we nog een busrit van drie uur voor de boeg om op te drogen en weer in slaap te dommelen.

Om ons dagje helemaal perfect af te sluiten, gingen we in Saarbrücken nog met een tiental ‘in die Kneipe’! We hadden zowaar 4 Belgen, 1 Duitser, 1 Turk, 1 Hongaarse, 1 Italiaanse en 1 Pool in ons gezelschap. We maakten al meteen volop plannen voor de Heimbar op zondagavond.

Al kwam er van dat laatste uiteindelijk niets meer in huis, iedereen was compleet knock-out op zondag.


*** DECEMBER ***

7-12-2009: Eventjes geduld…

Bedankt iedereen om mijn avonturen hier in Saarbrücken op de voet te blijven volgen!

De reacties op mijn gastenboek en in mijn mailbox zijn echt heel leuk om te lezen.

Dat er de laatste 2 weken weinig beweging te zien is op mijn blog, komt niet omdat er helemaal niets meer te beleven valt…
In tegendeel, er is een beetje te veel te beleven waardoor ik amper tijd vind om mijn blog hier bij te werken.

Maar ik maak er de komende dagen nog werk van, dat beloof ik!

Zoals ze het bij de Deutsche Bahn altijd zo mooi kunnen zeggen als ze een vertraging aankondigen: ‘Wir bitten Sie um Geduld und Verständnis!’

***

10-12-2009: Eine Liebesgeschichte op vrijdag, Vive la France op zaterdag!

Vrijdag 21 november: voor één keer liep de wekker zelfs op vrijdag onverbiddelijk af om half negen. Ik had namelijk nog een kot dat dringend aan een flinke poetsbeurt toe was en ’s avonds kreeg ik belangrijk bezoek dat mijn kot maar al te graag aan een grondige inspectie zou onderwerpen! Aan de slag dan maar! Mijn timing liet me gelukkig niet in de steek, net toen het tijd was om naar de les te vertrekken, zag alles er kraaknet uit.

Na de les ‘comunication orale‘ ging ik dan richting station om de bus uit Luxemburg op te wachten, waar ik wat later Ben en Dennis in Saarbrücken kon verwelkomen. Al konden ze het natuurlijk niet laten om meteen (weliswaar terechte) kritiek te geven op de fabrieken van Saarstahl die het uitzicht op weg naar Saarbrücken behoorlijk verpesten. Al snel dook het eerste probleem van de avond op: de automaat had het weekend duidelijk al ingezet en weigerde tickets af te drukken voor de S-Bahn. Al kregen we het ding na 5 minuten toch aan de praat en kregen we een geldig ticket in handen richting Preußenstraße. Eens de bagage afgezet was, de nodige voorraad eten en drinken was ingeslagen en wat later mijn kot – zoals voorspeld – grondig werd geïnspecteerd, ging het weer richting stad om onze hongerige maagjes te vullen. We stapten weer op de S-Bahn om het allemaal wat sneller te doen verlopen, het bahnticketje werd tactisch gerecycleerd. We belandden uiteindelijk in de Vapiano, het blijft een leuke locatie voor pizza’s en pasta! Ik gunde mijn gasten amper rust, want na het eten gingen we meteen richting Kamera Zwo om er de nieuwste film van Michael Moore ‘Kapitalismus, eine Liebesgeschichte’ te bekijken. We ploften neer in de grappige paarse zeteltjes, en de twee jongeheren waren meer dan opgelucht toen bleek dat de film wel degelijk in het Duits ondertiteld werd.

Zaterdag was er weer geen tijd om uit te slapen, want er stond een dagje Straatsburg op het programma! We konden er rechtstreeks met de trein naartoe, maar halverwege bleef de Alsace-TGV helaas een dik halfuur stilstaan. Gelukkig hadden we een voorraad eten en drinken mee, en vonden we tijdverdrijf in het fotograferen van het station met de hilarische naam Obermodern! Eens aangekomen in Straatsburg kon de zoektocht naar een stadsplan beginnen. Pas nadat we het station een tweetal keer doorkruist hadden, vonden we wat we nodig hadden. Gratis stadsplannetjes kennen ze helaas niet in Frankrijk, maar we wisten tenminste waar we alle bezienswaardigheden konden vinden. De stad beviel me meteen, maar toen we bij de kathedraal aankwamen, moest ik toch eventjes bekomen. Het adjectief ‘gigantisch’ komt waarschijnlijk het dichtst in de buurt om de kathedraal mee te beschrijven. We werden er alle drie eventjes stil van. We moesten even zoeken naar de toegang tot de toren, maar daarna kon de beklimming van de trappen beginnen. Waar is die conditie toch gebleven?? Gelukkig werden de inspanningen beloond met een prachtig uitzicht over de stad. Met natuurlijk heel veel foto’s tot gevolg.

Toen we weer met onze voetjes weer veilig op de grond stonden, verkenden we de stad verder. Aan winkelstraten was er in elk geval geen gebrek, de stad biedt de ideale gelegenheid om uren in rond te dwalen. Een bezoek aan het Europees parlement zat er helaas niet meer in, maar we wandelden de hele namiddag langs de Ill en zagen zo toch de meeste leuke plekjes, met dank aan Dennis voor het kaartlezen! Natuurlijk mag ik niet vergeten vermelden dat we ook op tijd pauze hielden op de verschillende bankjes langs het water.

Tegen 17u zochten we naar een brasserie, maar vonden helaas niets waar ze ons warm eten konden serveren. Ofwel waren de prijzen net iets te hoog voor ons budget (en 4,5 euro voor een cola is ook lichtjes overdreven) oftewel werd er simpelweg geen eten geserveerd voor 19u. Wat een gedoe, zo een gigantisch grote stad maar nergens iets degelijks om te gaan eten, en de knorrende maagjes maakten het er ook al niet gemakkelijker op… Gelukkig bood een Europarestaurant ons na lang zoeken toch nog iets te eten aan. Voordat we weer richting Saarbrücken vertrokken, genoten we nog eventjes van de sfeerverlichting van Galerie Lafayette. We hadden nog een beetje tijd over in het station, en hielden ons nuttig bezig met oeroude spelletjes als ‘noem een stad, de laatste letter van de stad moet de eerste letter van de volgende stad worden’… Net toen de verveling het onderhand begon te winnen van het spelletje, kwam Ben op het lumineuze dat hij al de hele tijd een spel kaarten op zak had! Lang leve presidenten (ondanks het feit dat ik telkens weer verloor) en durak (waar ik mijn reputatie gelukkig kon herstellen)! Zo kwamen we uiteindelijk nog snel weer in Saarbrücken aan.

Zaterdagavond en zondagvoormiddag vulden we nog met het bekijken van filmpjes (in het algemeen belang vermeld ik de titels maar beter niet). Nadat we op zondag toch een beetje hadden uitgeslapen, werd het stilaan tijd om weer afscheid te nemen. Maar niet zonder mijn twee gasten nog een voorraad koffiekoeken te laten inslaan, vooral de bestelling van vriend De Temmerman wekte grote verbazing van de verkoopster op. Omdat beide heren eigenlijk amper iets van Saarbrücken hadden gezien, namen we nog snel de tijd om door de Bahnhofsstraße te lopen, en te genieten van de heerlijke Starbucks-chocolademelk! Ohja, en Ben werd wat later voor eeuwig op foto vastgelegd met de Ampelmännchen.

Om 15u15 vertrok de bus weer richting Luxemburg, en kon ik opnieuw mijn kot beginnen opruimen! Maar het was in elk geval in superfijn weekend, bedankt dat jullie er de lange reis voor over hadden!

12-12-2009: We vieren een kerstfeestje met Sinterklaas!
(
Of vierden we Sinterklaas terwijl de Kerstman op bezoek was?)

Op 5 december nam ik de trein richting Frankfurt, nog altijd één van mijn favoriete steden en ondertussen ook zowat mijn tweede thuis in Duitsland. Wie Frankfurt zegt, weet dat er dan hoogstwaarschijnlijk ‘Volksbund’ bijhoort, en dat was toen niet anders.

Voor mijn dagje Frankfurt goed en wel kon beginnen had ik al een klein probleem: ik had namelijk de dag ervoor 2 treintickets Saarbrücken- Frankfurt gekocht aan de automaat. Ik snap nog altijd niet goed hoe ik er in geslaagd ben, maar ik meen me vaag te herinneren dat de automaat niet de tickets wou boeken die ik wou, en dat ik daardoor behoorlijk gefrustreerd was. Je kan al vermoeden dat mijn frustratie een dag later nog groter was toen ik mijn flater ontdekte…

Gelukkig kon ik mijn ticket nog omboeken in Frankfurt (wat een geluk dat ze zelfs verstrooide Belgjes met de glimlach helpen) en kon mijn uitstapje eindelijk beginnen! Ik had namelijk afgesproken met Ruby en Kaddie, ik had verwacht dat we naar goede gewoonte een beetje zouden shoppen, babbelen en uiteindelijk in één of ander Eiscafé belanden, maar daar dachten mijn vriendinnen anders over. De eindhalte was namelijk de beurs ‘Hessen International’, waar alle organisaties waarmee je naar het buitenland kan, een informatiestand hadden opgesteld. Daar was de Volksbund natuurlijk ook vertegenwoordigd! Gelukkig konden wij de gelegenheid aan ons laten voorbijgaan om mensen te overtuigen om aan een kamp deel te nemen, en mochten we met het wafelijzer aan de slag om zoveel mensen met heerlijke wafels te verleiden! De eerste uurtjes verliepen vrij kalm, wat ons de ideale gelegenheid bood om kerstcadeautjes uit te wisselen! En eens alle cadeautjes uitgepakt waren (dat duurde wel eventjes aangezien ik me de avond ervoor behoorlijk geamuseerd had om alle kleine cadeautjes extra in krantenpapier in te pakken), hoorde er natuurlijk nog een fotoshoot bij. Tegen de middag werd het al heel wat drukker, onze wafels verkochten als zoete broodjes (wat een vergelijking!) en we verrichten prachtig teamwork. Ruby bakte de wafels, ik verpakte de wafels in een servet en Kaddie strooide er professioneel suiker over! De laatste 2 uurtjes bleef ik alleen over met Rubi, Kaddie had nog verplichtingen op de kerstmarkt in Neu-Anspach. De tijd vloog voorbij, voor we het goed en wel wisten, was ons wafelbeslag helemaal op en kon de opkuis beginnen. Langzaam maar zeker kregen we ons tafeltje nog opgeruimd en namen we de S-Bahn richting station. Ruby zorgde er persoonlijk voor dat ik daar in de juiste richting vertrok. Net voor mijn vertrek beseften we allebei dat we ons de  eerste maanden waarschijnlijk niet meer zouden terugzien…

Gelukkig was er niet veel tijd om te treuren, want een uurtje later – het was al rond 18u – stond Kaddie weer paraat om mij op te pikken en me de kerstmarkt van Neu-Anspach voor te stellen! Ik was meteen gecharmeerd door het kleine maar gezellige marktje. Omdat Kaddie lid is van de plaatselijke jeugdvereniging, moest ze daar nog proberen om een tombola in goede banen te leiden. Wat tot behoorlijk grappige taferelen leidde als er een prijs weer niet gevonden kon worden. Ook ik kreeg de kans niet om me te vervelen (laat staan even uit te rusten), want haar papa stond al te popelen om me op de kerstmarkt rond te leiden. Ik at er een heerlijke Bratwurst, liet de Glühwein vriendelijk aan me voorbijgaan en kreeg er nog allerlei snoepgoed aangeboden. De hele geschiedenis van de kerstmarkt in Neu-Anspach kreeg ik er zelfs gratis bovenop! Ik vroeg me af wie er het meest van de markt aan het genieten was, ikzelf of de papa.

Tegen 21u keerde de rust terug en konden we wat bijpraten, foto’s uitwisselen en een filmpje te bekijken… om dan uiteindelijk allebei moe maar tevreden in slaap te vallen.

Op zondag hadden we zowaar de luxe om uit te slapen! Het was echt een weekend tegen onze principes in! Aan de ontbijttafel werd het mysterie van Sinterklaas in Duitsland ook eindelijk ontsluierd. Ik vroeg me al weken af waarom je in de Duitse supermarkten alleen maar chocolade ventjes ziet die er uitzien als de Kerstman, en niet als onze Sinterklaas. Ik had voor mezelf besloten dat ze in Duitsland alleen de Kerstman kennen, en dus 6 december aan zich voorbij zouden laten gaan. Zo is het dus niet! Hou je vast, de verklaring is er weer eentje van Duits topniveau: in de nacht van 5 op 6 december komt ‘der Nikolaus‘; hij deelt aan de kinderen chocolade, cadeautjes en snoepgoed uit. Tot zover klinkt het nog logisch, maar nu komt het: ‘der Nikolaus’ ziet er niet uit zoals onze Sinterklaas, maar ziet hij eruit als onze Kerstman! Een mens zou voor minder helemaal de kluts kwijtraken! En nu vraag je je natuurlijk af wat er dan gebeurt op 25 december? Helaas pindakaas voor de brave Duitse kindjes, maar dan is er van de Kerstman geen sprake meer, op die dag wordt er enkel nog over het ‘Christkind’ gesproken en zijn er geen cadeautjes te bespeuren…

Na deze verhelderende uitleg werd ik ook meteen verrast, de familie had voor mij namelijk ook een klein pakje met chocolade, nootjes en snoepjes samengesteld! Ik kreeg helaas de tijd niet om er van te proeven, want vlak na de middag keerden we terug naar Frankfurt voor een volksbundkerstfeestje. Ik kreeg het toch niet allemaal gevat in mijn hoofd, het was nu duidelijk dat Sinterklaas op één of andere manier toch bestond en dan gingen we gezellig kerst vieren! Ik had daardoor al genoeg aan mijn hoofd, we moesten ons gelukkig geen zorgen maken om het juiste adres terug te vinden, want oude bekende Günni speelde levende GPS voor ons. Hij was teamer tijdens mijn kamp in 2008, en het was ontzettend leuk om hem na al die tijd nog eens terug te zien.

Voor het kerstfeestje kon beginnen, moesten er onder de leden nog heel wat dingen besproken worden. Aangezien ik er eigenlijk als toevallige gaste was, voorzag ik iedereen dan maar van thee, koffie en chocolademelk en doodde de tijd door verplichte lectuur voor Frans te lezen. Na alle besprekingen kon de pret dan eindelijk beginnen! Iedereen had een mooi cadeau meegebracht, en een iets minder mooi: het zogenaamde ‘Schrottpak‘. Die kregen we niet zomaar in handen, we zouden er om dobbelen! Vooral het gigantisch grote pak van Günni was enorm begeerd en wisselde steeds van toekomstige eigenaar. Na 10 minuten spelen werd onthuld… dat het om een spuuglelijke vaas ging! Hilariteit alom, maar uiteindelijk werden de ‘Schrottpakjes’ gecompenseerd door de echte cadeaus. Halverwege onze namiddag kregen we uiteindelijk toch nog het bezoek van Eugen, er gingen maar liefst een vijftiental sms’jes aan vooraf om hem bij ons te krijgen. Onze mini-reünie kon toen helemaal niet meer stuk. We haalden herinneringen op aan de vorige kampen, en iedereen ging bijna helemaal plat van het lachen toen ik vertelde over het fameuze bezoek van Ruby en Kaddie in Saarbrücken, waar ze meteen na hun aankomst in mijn bed in slaap vielen…

Door het vele babbelen en lachen verloren we bijna de tijd uit het oog, we konden amper afscheid nemen en moesten nog lopen om op tijd aan het station te komen. Aha, er was dan toch nog iets van onze oude gewoontes aanwezig. Ik had gelukkig tijd genoeg in de trein richting Saarbrücken om terug op adem te komen, uit te rusten en vooral na te genieten van alweer een prachtig weekend!

***
16-12-2009: December = kerstmaand in Duitsland!

December, de tijd in Saarbrücken vliegt gewoon voorbij!

In de weken voor de vakantie verliep alles aan de universiteit behoorlijk rustig. De kerstverlichting werd aangestoken, het was enkel wachten op de eerste sneeuw om het plaatje compleet te maken! Zelfs de docenten waren helemaal in de kerststemming, zo nodigde de docent van Vertalen ons uit op de koffie! We beleefden eventjes een shock toen hij ons voorstelde om na de les -met de 5 moedige studentes die dit vak volgen -een koffie te gaan drinken. Al moet ik bekennen dat ik een warme chocomelk verkoos. Hij betaalde ons elk een drankje, en babbelde nadien lustig door over koetjes en kalfjes. Amper een dag later trakteerde de docente van Frans literatuur ons tijdens de les op Lebkuchen en chocolade. Misschien is dit een mogelijke inspiratiebron voor de docenten uit Gent?

Tussendoor zag ik met de andere Belgjes ook nog de film ‘dikkenek‘, op aandringen van Aurélien en zagen we een toneelstuk gespeeld door de studenten van de universiteit. En eind november kon ik ook eindelijk naar New Moon gaan kijken! Een dikke twee weken na de release in België kwam de film hier uit en trok ik bijgestaan door Evy en Nathalie naar de cinema. Alleen was het af en toe pijnlijk duidelijk dat de Duitse meisjes blijkbaar niet veel gewoon zijn, er was echt niet veel nodig om de meisjes rondom ons aan het gillen en giechelen te brengen. En dat terwijl de man naast mij de hele tijd begon te zuchten als het voor hem net iets te romantisch werd, tja. Het blijft wel jammer dat de Duitsers zelfs grote Amerikaanse films dubben, maar daar stond dan weer tegenover dat we dubbel en dik van het beeld konden genieten, wat bij deze film natuurlijk mooi meegenomen is Enfin voor het niveau hier te veel zakt, het was de moeite waard!

Ook hier in de PreuBenstraBe was er af en toe nog wat te beleven. Zo had ik een drietal weken lang een nieuwe buurman, de broer van de eigenlijke huurster. De arme jongen was een beetje overdonderd da hij hier helemaal alleen moest zien te overleven, en net toen hij het moedige besluit had genomen om helemaal alleen de was te gaan doen… sloot hij zichzelf buiten! Er zit namelijk een automatisch slot op alle deuren, als de deur gewoon dichtvalt, valt die meteen al in het slot. En dan kan je maar beter zien dat je je sleutel bij de hand hebt om terug binnen te geraken. Die van de buurman lag natuurlijk nog binnen op tafel. Na heel wat om en weer bellen bleek dat er geen enkele huisbaas nog kon langskomen, en de sleuteldienst opbellen zou minstens 80 euro kosten omdat het al na 17u was. De jongen was compleet de kluts kwijt, maar als de nood het hoogst is, is de redding nabij! Er werden nog wat medebewoners opgetrommeld en een dik uur later ging de deur terug open! Met vereende kracht – in dit geval: 3 Luxemburgers, 1 Belg, 2 Duitsers en een versleten BahnCard – kon het slot geopend worden en kon mijn buurman terug in zijn eigen kamer. Al hielden we het bij het wijze besluit dat het voor onze veiligheid maar goed is dat inbreken niet zo gemakkelijk gaat.

En wie december zegt, zegt er meteen ook kerstmarkt bij! Al sinds half november puilden de winkels uit van de kerstversiering en wat later kwamen daar ook nog een heleboel kerstkraampjes bij. En dan kon de pret beginnen! Bijna 30 dagen lang, 7 dagen op 7, van 10u ’s morgens tot 22u ’s avonds was er een kerstmarkt in Saarbrücken. En ongelooflijk maar waar, er was steeds ontzettend veel volk op de been. Het was het ideale moment om je te verdiepen in de Duitse specialiteiten, laat de Reibekuchen mit Apfelmuss en de Bratwursten maar komen! En hét hoogtepunt van de kerstmarkt is natuurlijk de komst van de Weihnachtsman. Maar hier in Saarbrücken is er niet zomaar een Kerstman, nee hier komt ‘DER FLIEGENDE Weihnachtsman’ op bezoek. Jawel, elke avond om 17u en 19u kwam de Kerstman op zijn slee aangevlogen om het publiek toe te spreken. Hij vertelde een verhaaltje over Rudolf het rendier met de rode neus, en vloog dan weer verder (gevolgd door vuurwerk natuurlijk!). Zelfs de barre koude hield me niet tegen om er af en toe eens de sfeer op te snuiven en me te laten meeslepen door de Duitse kerstgekte.

Kerst in Duitsland, je MOET het gewoon eens meegemaakt hebben!

***

18-12-2009

Paris, je t’aime!

***

29-12-2009

Kerstvakantie

***

*** JANUARI ***

15-01-2009: En nu even serieus?

Na de kerstvakantie werd het tijd voor het serieuze werk: zelfs in Duitsland komen de examens er stilaan aan!

Dat betekende dus vooral dat het aantal uitstapjes drastisch verminderd werd, om niet te zeggen dat er helemaal geen uitstapjes meer op het programma stonden. Alleen werd al snel duidelijk dat studeren op kot toch niet altijd even gemakkelijk is. Het aantal afleidingen was namelijk altijd bijzonder groot: de laptop schreeuwde om aandacht, de koelkast verborg altijd lekkere tussendoortjes, de chauffage moest af- en aangezet worden. Op de koop toe vonden de onderburen het nodig om net op de momenten dat ik wou gaan studeren hun verbouwingen uit te voeren… Dus koos ik af en toe maar voor de harde maatregelen: gaan studeren in de bibliotheek of de laptop ergens in de kast verbergen voor de rest van de dag. Nu maar hopen dat het ook resultaat opbrengt!

Het meest vreemde aan het Duitse schoolsysteem is dat de lessen en de examens elkaar gewoon overlappen. Zo hadden we op 19 januari al een examen vertalen, terwijl de laatste les Frans literatuur pas op 3 februari valt. Het zorgt voor heel wat stress omdat alles zo chaotisch door elkaar verloopt: je moet voorbereidingen maken voor de les en tegelijkertijd al beginnen leren voor een examen in diezelfde week. En het wordt al helemaal raar als je in de voormiddag een examen aflegt en 2 uur later gewoon weer in de les zit. Maar goed, voorlopig lukt het allemaal nog behoorlijk om alles te combineren, al zal het een opluchting zijn eens op 10 februari het laatste examen afgelegd is.

Wat hier verder nog een vermelding waard is, zijn de intussen legendarische lessen Deens. Hadden we meteen geweten hoe de lessen gegeven werden, hadden we zo snel mogelijk een ander keuzevak genomen. Helaas was de docente de eerste 5 lessen ziek, en daarna was het te laat om nog van vak te wisselen. Een hilarisch voorbeeld van de lesmethode zijn de pauzes. De docente deelde vorige week een tekst van een kinderliedje uit, zong het een viertal keer voor en verlangde van ons dat we het daarna ook luidkeels zouden meezingen. Saskia en ik vluchtten gelukkig net op tijd naar het toilet, maar toen we de hele groep hoorden zingen, lagen we bijna op de grond van het lachen. En wij niet alleen, zelfs één van de stoere jongens die elke week voorbeeldig naar de les komt, hield het na 2 strofes niet meer uit en belandde in de slappe lach. Onze voornaamste bezigheid tijdens de les is dan ook het voorkomen van de slappe lach, en dat is écht niet zo gemakkelijk. Maar goed, de les wordt dan misschien niet altijd even goed gegeven, gelukkig zijn er nog altijd handboeken met woordenschat en grammatica die hulp bieden om het examen te doorstaan. Al kom ik op dit moment nog niet veel verder dan ‘Jeg hedder Lien, og jeg kommer fra Belgien’.

Gelukkig was er af en toe ook nog tijd voor echte ontspanning, zo organiseerde Saskia het eerste weekend na de vakantie een verjaardagsfeestje voor mij, ze vond dat het moest gevierd worden dat ik ook eindelijk een twintiger ben. Het werd een gezellige avond in de Schumanstraße, er werd heel wat afgelachen. Vooral Mustafa bewees zich als de enige echte koning in het moppen tappen, al kan ik op dit moment geen enkele meer navertellen. Aurélien kon er ook wat van, maar ondervond al snel dat het net iets moeilijker is om een mop te vertalen dan om ze gewoon te vertellen. We sloten onze avond nog af met een hilarisch rondje Jungle Speed, waarbij vooral Saskia haar (gebrek aan) spelkennis een glansrol speelde.

Op 21 januari ging ik nog eens richting Guckelsberg voor een pizza-avond. Aurélien nodigde ons eerst allemaal uit voor een aperitiefje, en hij had zelfs speciaal zijn kot opgeruimd en zijn leeggoed vakkundig verstopt. Wat later gingen de kasten zelfs spontaan uit elkaar vallen, dekking zoeken was de enige manier om ongeschonden weer buiten te komen! Eens ons gezelschap compleet was, barstte Aurélien zijn kot bijna uit zijn voegen en werd het tijd om eindelijk naar die pizzeria te wandelen. Onderweg werd ‘Broeder Jakob’ in alle mogelijke talen gezongen, alleen in Polen kennen ze dat liedje blijkbaar niet. En omdat de Vlamingen en Walen het nog steeds niet kunnen laten om elkaar te plagen, zetten de Vlaamse ladies ook nog eens luidkeels ‘Vlaanderen boven’ in. Gelukkig verliep de rest van de avond wel in alle vrede, en werd er heel wat afgebabbeld en afgelachen over rijexamens (ik geef het toe, ondertussen kan ik er wel mee lachen dat ik mijn examen 3 keer heb moeten afleggen) en over nog veel meer andere nutteloze thema’s. Timothée zorgde tussendoor voor pittige drankjes, door onopgemerkt peper en zout in de glazen te strooien. Gelukkig smaakten de pizza’s wel, en vooral bij het dessert lieten Nathalie, Evy en ikzelf ons volledig gaan. Een dame blanche kan je nu eenmaal niet elke dag eten. Alleen bij het afrekenen verliep het iets minder gezellig: de rekeningen bleken niet te kloppen, we konden fluiten naar onze beloofde korting (waarmee ze ons eigenlijk naar de pizzeria hadden gelokt), en op de koop toe vertelde de chef dat we maar gepast moesten betalen omdat hij geen wisselgeld had. Maar goed, we lieten het verder niet aan ons hart komen en genoten nog van de rest van de avond in de mini-heimbar van Wohnheim Guckelsberg.

***

29-01-2010: Nog eventjes geduld (bis)

Hier nog een klein berichtje aan de bezoekers van mijn blogje (en aan de teller te zien blijven jullie massaal op post!)

Het is hier de laatste weken behoorlijk hectisch omdat ik zowel naar de les moet gaan en tussendoor examens moet afleggen, en dan vergeet ik hier af en toe te melden dat ik wel degelijk nog steeds levend en wel in Saarbrücken vertoef!

Maar heb dus nog een beetje geduld en hou het hier zeker in de gaten, ik maak er een erezaak van om alle berichtjes zo snel mogelijk gepost te krijgen.

Liebe Grüße,

Lien

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s